Η άλλη όψη της ατιμωρησίας

  • Γράφει ο Λάμπρος Μίχoς, Βουλευτής ΠΑΣΟΚ Β’ Αθηνών

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τις αλλαγές που εισηγήθηκε στον νόμο περί ευθύνης υπουργών ο υπουργός Δικαιοσύνης Χάρης Καστανίδης, στον απόηχο της δυσαρέσκειας για την παραγραφή των αδικημάτων που συνδέονται με το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου, στη σκιά του πορίσματος για την υπόθεση της Siemens.

Ίσως είναι η στιγμή, μακριά από άναρθρες κραυγές εναντίον «εθνοπατέρων», και στην προοπτική ακόμη ριζικότερων μεταβολών στη νέα αναθεωρητική Βουλή, να διατυπωθούν απόψεις, που πιθανότατα αποδειχθούν χρήσιμες στη δημόσια συζήτηση.

Ουδείς διαφωνεί ότι η ατιμωρησία υπευθύνων για πράξεις που αποβαίνουν σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος και αμαυρώνουν συνολικά την εικόνα του πολιτικού συστήματος, είναι φαινόμενο που πρέπει να πάψει. Η διαφάνεια στην πολιτική ζωή, και η αποβολή των παρασιτικών στοιχείων από τους κόλπους της, απέχει ωστόσο μακράν από την εμπάθεια, και τη διάθεση τιμωρίας των 300, συλλήβδην ενοχοποιημένων μόνον και μόνον επειδή εξελέγησαν μέλη του Κοινοβουλίου.

Υπάρχουν τρία σημεία -τα δυο εξ αυτών αφορούν την άρση της βουλευτικής ασυλίας- που αξίζει τον κόπο να τονιστούν, δίκην αντιλόγου, κι ας είναι κόντρα στο ρεύμα, στο κοινό αίσθημα.

Καταρχήν, ο εκάστοτε πολίτης – διώκτης δεν χάνει το δικαίωμα να βρει το δίκιο του, αφού με τη λήξη της κοινοβουλευτικής θητείας, ο διωκόμενος βουλευτής μπορεί να κριθεί από τη Δικαιοσύνη.

Κατά δεύτερον, είναι ορατός ο κίνδυνος μετατροπής του βουλευτή σε μόνιμο θαμώνα των δικαστηρίων. Η μη ανάσχεση όλων όσοι -για δικούς τους λόγους, ενδεχομένως και με τη συνδρομή ψευδομαρτύρων- στοχεύουν στο να συμπαρασύρουν βουλευτικά ονόματα σε δικαστική δίνη, ενέχει την πιθανότητα ακόμη μεγαλύτερης υποβάθμισης, πραγματικής εξαθλίωσης της πολιτικής ζωής.

Και τρίτον, όσον αφορά το νόμο περί ευθύνης υπουργών: Κανένα κόμμα, κανείς βουλευτής δεν δικαιούται να τον μέμφεται. Όχι μόνον γιατί όλοι -συμπεριλαμβανομένων αυτών της Αριστεράς- τον υπερψήφισαν, αλλά και γιατί το πρόβλημα δεν είναι ο νόμος. Είναι η εφαρμογή του.

Οι σημερινές αλλαγές μέσω του νόμου Καστανίδη – η κατάργηση όλων των εξαιρετικά σύντομων παραγραφών (έστω, χωρίς την κατάργηση της προβλεπόμενης από το Σύνταγμα, αποσβεστικής προθεσμίας), η υποχρεωτική κατάσχεση οικονομικού οφέλους, η δημιουργία τριμελούς Γνωμοδοτικού Συμβουλίου από φυσικούς δικαστές, πριν από τη σύσταση της προανακριτικής Επιτροπής της Βουλής, αλλά και η δέσμευση κάθε είδους λογαριασμών, τίτλων και χρηματοπιστωτικών προϊόντων μετά την άσκηση ποινικής δίωξης σε βάρος υπουργού ή υφυπουργού – είναι ευπρόσδεκτες, ως δικλίδες ασφαλείας, ως «εργαλεία» για την εξυγίανση του τοπίου.

Έρχονται να προστεθούν στην επέκταση του ελέγχου «πόθεν έσχες» στα πολιτικά πρόσωπα, και τη δυνατότητα δέσμευσης των περιουσιακών στοιχείων τους, ενισχύοντας τη θεσμοθέτηση -από πέρυσι- δυνατότητας στοχευμένου πλέον ελέγχου περιουσιακών στοιχείων.

Το ζητούμενο είναι, όμως, η ανάκτηση της ισορροπίας στην πολιτική ζωή. Και ισορροπία μπορεί να επέλθει μόνον μέσα από θετικές διαδικασίες. Η ανάδειξη προσώπων με ήθος και αξία είναι μία από αυτές. Τολμώ να πω ότι όλοι μας έχουμε την ευθύνη να κερδίσουμε τη χαμένη αξιοπιστία, με έργα, πρωτοβουλίες, αποφάσεις. Αν το στοίχημα αυτό κερδηθεί, θα διαπιστώσουμε ότι ο νόμος περί ευθύνης υπουργών δεν θα αφορά παρά μεμονωμένες περιπτώσεις, εξαιρέσεις στον κανόνα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s