Νίκησαν τον καρκίνο: «Βρισκόμαστε ξανά στον στίβο της ζωής»

«Oταν ο γιατρός μού είχε πει ότι έχω καρκίνο θυμάμαι ότι τα έβλεπα όλα σε αργή κίνηση. Σαν να γίνεται σεισμός 10 ρίχτερ, να γκρεμίζονται όλα γύρω σου κι εσύ να τρέχεις να σωθείς…». Η 47χρονη κυρία Χαρούλα Νικολαΐδου ασθένησε από καρκίνο του μαστού πριν από τρία χρόνια. «Ημουν πολύ τυπική με τις εξετάσεις μου, σε βαθμό που φίλοι και γνωστοί με κορόιδευαν. Για κάποιον λόγο ήμουν πάντα ψυλλιασμένη. Ισως επειδή είχαμε χάσει την αδελφή του πατέρα μου από την ίδια νόσο. Δεν ξέρω…». Από την ηλικία των 40 ετών έκανε κάθε χρόνο ψηφιακή μαστογραφία. Ολες ήταν «καθαρές», ακόμη και αυτή που έκανε τη χρονιά κατά την οποία διαγνώστηκε η νόσος. «Παρ΄ ότι είχα υποβληθεί σε μαστογραφία, για κάποιον λόγο πίστευα ότι κάτι έχω. Εκτός από γυναικολόγο πήγαινα και σε μαστολόγο, ο οποίος μου έκανε υπέρηχο και ψηλάφηση. Από τον υπέρηχο κάτι φάνηκε, διότι ο όγκος ήταν σε αρχικό στάδιο και σε μεγάλο βάθος. Ακόμη και τότε όμωςδεν ήμασταν σίγουροι αν ήταν κακοήθης».

Η κυρία Νικολαΐδου εισήχθη στο χειρουργείο χωρίς να γνωρίζει αν ο όγκος τον οποίο θα αφαιρούσε ήταν κακοήθης. «Ημουν έξω από το χειρουργείο και μου έλεγαν ότι κατά πάσα πιθανότητα ήταν καλοήθης. Το χειρουργείο έγινε, ο όγκος αφαιρέθηκε, μου είπαν ότι είχα καρκίνο- ευτυχώς σε αρχικό στάδιο- και ξεκίνησα θεραπείες. Την περίοδο που έκανα χημειοθεραπεία θυμάμαι ότι νευρίαζα όταν έβλεπα άλλες γυναίκες με το ίδιο πρόβλημα να στεναχωριούνται για την απώλεια των μαλλιών τους. “Το θέμα είναι να σωθούμε, τα μαλλιά θα ξαναφυτρώσουν” έλεγα τότε. Αυτά τα έλεγα ίσως επειδή δεν βασιζόμουν ποτέ στην εμφάνισή μου. Τώρα σκέφτομαι ότι το μαλλί είναι μέρος της εικόνας μας».

Το διάστημα κατά το οποίο μια γυναίκα με καρκίνο του μαστού υποβάλλεται σε θεραπεία «τρέχει», δεν έχει χρόνο να σκεφθεί τι έχει συμβεί. «Οταν τελειώσουν οι θεραπείες και επανέλθεις στη ρουτίνα της προηγούμενης ζωής, νιώθεις ότι έρχεται “τσουνάμι”. Είναι η περίοδος που όλοι προσπαθούν να σε ηρεμήσουν και σε προτρέπουν να ξεχάσεις και να προχωρήσεις. Ακούς συνέχεια να σου λένε “όλα τελείωσαν”, “ξέχασέ το”. Εσύ, όμως, τότε αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι ήταν αυτό που σε χτύπησε. Γι΄ αυτό πιστεύω ότι όλες οι γυναίκες που βιώνουν αυτή την εμπειρία χρειάζονται στήριξη».

Παρά ταύτα, η κυρία Νικολαΐδου δεν σταματά να λέει ότι νιώθει τυχερή. Για τον όγκο ο οποίος διαγνώστηκε σε πολύ αρχικό στάδιο. Για τον σύντροφό της ο οποίος δεν έφυγε στιγμή από δίπλα της. Για τον Πανελλήνιο Σύλλογο Γυναικών με Καρκίνο Μαστού «Αλμα Ζωής» όπου βρήκε στήριξη από άλλες γυναίκες οι οποίες είχαν βιώσει ανάλογη εμπειρία. Ηταν για εκείνη ένα απάνεμο λιμάνι…

Η περιπέτεια των τελευταίων τριών χρόνων άφησε έντονα σημάδια στη ζωή της. «Ο καρκίνος με άλλαξε. Βλέπω πια τη ζωή με άλλα μάτια, ζω κάθε στιγμή, εκτιμώ πράγματα τα οποία στο παρελθόν μπορεί να περνούσαν δίπλα μου και να μην τους έδινα σημασία. Μπορεί να ακούγονται κλισέ αυτά που λέωαλλά, πιστέψτε με, τα νιώθω βαθιά μέσα μου…».

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=360784&dt=15/10/2010#ixzz12VDPbkdb

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s