Η ιθαγένεια, εισιτήριο να ενταχθεί κάποιος στην κοινωνία που ζει

  • Ο 75χρονος Κώστας Γρηγόρας, υπήρξε στα νιάτα του «παράνομος» μετανάστης. Σήμερα, θεωρείται ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας και οικογενειάρχης στην Αμερική, και είναι από τους πλέον κατάλληλους να μεταφέρει στην «Κ» την άλλη πλευρά του νομίσματος στο μεταναστευτικό: Της ελληνικής, όπως την είδαν και την έζησαν οι «δικοί μας» μετανάστες των προηγούμενων δεκαετιών.

Η ιστορία του ξεκινάει το ’54. Πάτησε το πόδι του στη «γη της Επαγγελίας» με κινηματογραφικό τρόπο. «Ηθελα πάση θυσία να μεταναστεύσω στην Αμερική, όπου ήδη ζούσε η αδελφή μου», θυμάται. Οταν το 1954 το υπερωκεάνιο, στο οποίο εργαζόταν, «έπιασε» το λιμάνι της Βαλτιμόρης, ο νεαρός Κώστας δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. «Η αδελφή μου με είχε ήδη προσκαλέσει (τότε ήταν ο μοναδικός τρόπος να γίνεις δεκτός) αλλά δεν είχα λάβει την πρόσκληση. Ετσι, το έσκασα». Εζησε μια μικρή Οδύσσεια προσπαθώντας από τη Βαλτιμόρη να φθάσει στην Πενσιλβάνια χωρίς να μιλάει αγγλικά και χωρίς να θέλει να γίνει αντιληπτός από τις Αρχές.

«Δούλεψα έξι μήνες· ύστερα όμως από έφοδο της μεταναστευτικής υπηρεσίας βρέθηκα στις φυλακές της Φιλαδέλφειας». Διαπραγματεύεται την ποινή του και απελευθερώνεται υπό τον όρο να γυρίσει στην Ελλάδα, όπως και έκανε. Αλλά επέστρεψε. Το 1961, το πλοίο με το οποίο είχε μπαρκάρει έφθασε στη Βιρτζίνια. «Κατέβηκα και πάλι, αλλά παραδόθηκα αυτοβούλως στις αρχές λέγοντας ότι ήμουν άρρωστος και έπρεπε να μείνω στην αδελφή μου».

Με την προϋπόθεση να δίνει «παρών» κάθε μήνα στην υπηρεσία μετανάστευσης και να συντηρείται από την αδελφή του έζησε και δούλεψε («μαύρα») για αρκετό διάστημα. Τέλος, ύστερα από ολιγοήμερη παραμονή στον Καναδά, ο δρόμος «άνοιξε». «Πήρα την πράσινη κάρτα αμέσως και πέντε χρόνια αργότερα την υπηκοότητα», λέει σήμερα ο 75χρονος Αμερικανός υπήκοος. Η περιπέτειά του είχε αίσιο τέλος. Με πόσους μετανάστες, όμως, τότε αλλά και σήμερα δεν ίσχυσε το ίδιο;

  • «American citizen»

Επειτα από πρόσκληση του συζύγου της μετέβη στις ΗΠΑ η 64χρονη σήμερα Ασπασία Γρηγόρα. «Το 1974 παντρεύτηκα και το 1977 έγινα american citizen». Η αμερικανική υπηκοότητα βοήθησε την τετραμελή οικογένεια Γρηγόρα στη νέα της ζωή στην Πενσιλβάνια των ΗΠΑ. «Στο εστιατόριό μας είχαμε άδεια να σερβίρουμε αλκοόλ, αλλά και σε κάθε συναλλαγή με το Δημόσιο η ιθαγένεια μας βοήθησε». Παρά την άνετη πλέον ζωή της οικογένειας στις ΗΠΑ, τα παιδιά επέστρεψαν στην Ελλάδα. «Ο γιος μου για να εγκατασταθεί στην Ελλάδα, υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό», σημειώνει η μητέρα του.

Το ζεύγος επισκέπτεται συχνά την Ελλάδα. «Η νοοτροπία μας δεν συμβαδίζει πια με την ελληνική. Αλλωστε, όπου πάμε μας φωνάζουν “οι Αμερικάνοι”», λέει με πικρία η κ. Ασπασία. «Οποιος έχει δύο πατρίδες είναι δυστυχισμένος…». Κι όποιος δεν έχει καμία;

  • Δύσκολες εποχές

«Κατ’ αρχήν, μόνο όταν αποκτάς την ιθαγένεια, νιώθεις ότι δεν είσαι κυνηγημένος», θα πει η κ. Νία Καρτέρη, αυστραλιανή υπήκοος ελληνικής καταγωγής, που μετανάστευσε το 1970 μαζί με την οικογένειά της στο Σίδνεϊ και από το 1975 απέκτησε την υπηκοότητα. «Μόνο όταν έχεις την υπηκοότητα μιας χώρας, νιώθεις ότι αυτή σε αναγνωρίζει». Οι αναμνήσεις μιας άλλης, πολύ δυσκολότερης εποχής, όταν οι Ελληνες ομογενείς αντιμετωπίζονταν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας, δεν ξεχνιούνται εύκολα. «Ως παιδί μεταναστών έχω γλυκόπικρες αναμνήσεις», λέει στην «Κ». «Οι Αγγλοσάξονες έποικοι της Αυστραλίας έκαναν “κουμάντο” στη ζωή του σχολείου: μας χτυπούσαν, μας φώναζαν να φύγουμε εμείς, οι wag».

Και καταλήγει: «Νιώθω Ελληνίδα, σκοπεύω άλλωστε να επιστρέψω στην Ελλάδα, γιατί κάτι με “τραβάει”, όμως είναι για μένα πολύ σημαντικό ότι έχω την αυστραλιανή υπηκοότητα. Γι’ αυτό θεωρώ ότι η ιθαγένεια πρέπει να δίνεται στους μετανάστες. Οχι μόνο για πρακτικούς λόγους, αλλά και για συμβολικούς».

Το ίδιο και σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό ισχύει και για την κ. Μαίρη Βλάχου, η οποία το 1956 βρέθηκε στο Κεμπέκ του Καναδά μαζί με την οικογένειά της. Πέντε χρόνια αργότερα, ήταν Καναδή υπήκοος έπειτα από ένα προφορικό τεστ. Η υπηκοότητα αναδείχθηκε ένα πολύ σημαντικό εχέγγυο στην κοινωνική ενσωμάτωσή της. «Με βλέπουν με άλλο μάτι, είμαι “δική” τους, με εμπιστεύονται γρηγορότερα. Ξέρουν ότι εδώ μένω, εδώ δουλεύω, εδώ είναι η περιουσία μου», λέει με νόημα στην «Κ»…

  • Της Ιωαννας Φωτιαδη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/02/2010

Η γιατρός κατά της βίας έπεσε θύμα βίας, όμως…

…παρά την περιπέτεια που είχε δεν ζήτησε τη δίωξη των δραστών

  • Της Λινας Γιανναρου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/02/2010

Το ερώτημα –έστω και υποσυνείδητα– βασανίζει κάθε έναν που ασχολείται με την περίθαλψη, τη βοήθεια, την προστασία μειονοτικών ομάδων, μεταναστών, «ξένων»: «Τι θα γινόταν εάν κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους στρέφονταν κάποια στιγμή εναντίον μου, εναντίον της οικογένειάς μου; Θα άλλαζα στάση; Θα νόθευα τις αρχές μου;». Εδώ και λίγες ημέρες, η κ. Μαρία Πίνιου – Καλλή έχει δώσει την απάντησή της. Αυτό είναι και το μόνο θετικό που βγήκε από την απίστευτη περιπέτειά της.

Ηταν το βράδυ της Κυριακής 31ης Ιανουαρίου –ξημερώματα προς Δευτέρα– όταν η κ. Πίνιου – Καλλή, γιατρός και ιδρύτρια το 1989 του περίφημου Ιατρικού Κέντρου Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων, παρέα με μία φίλη της έβγαιναν από το γνωστό καλλιτεχνικό στέκι «Αλεκτον» στον Κεραμεικό. «Ηταν γύρω στις 2 το βράδυ και θυμάμαι ότι η βραδιά ήταν πολύ ευχάριστη, φύσαγε ένα ελαφρύ αεράκι, δεν έκανε κρύο», λέει στην «Κ». Ούτε 50 μέτρα δεν έκαναν και εμφανίστηκε ένα ταξί, θα το μοιράζονταν.

  • Πέντε άτομα

Πρώτη μπαίνει η φίλη της, ενώ η Μαρία κάνει τον γύρο του αυτοκινήτου για να μπει από την άλλη πλευρά. Είχε μπει σχεδόν η μισή μέσα όταν είδε μια ομάδα πέντε ατόμων να πετάγονται από μία γωνία και να έρχονται προς το μέρος της.

«Ηθελαν να μου πάρουν την τσάντα. Ηταν κρεμασμένη, όμως, στον ώμο μου, οπότε με τράβηξαν κι εμένα κάτω και άρχισαν να με σέρνουν στο οδόστρωμα». Μεγάλη ήταν η ατυχία της που, την ώρα της επίθεσης, ούτε ο οδηγός του ταξί ούτε η φίλη της αντιλήφθηκαν το παραμικρό, συνομιλώντας έντονα μεταξύ τους. Αντίθετα, από τις φωνές βγήκαν έξω οι θαμώνες παρακείμενου μπαρ. «Το θέαμα που αντίκρισαν πρέπει να ήταν τρομακτικό, μια κι επειδή εγώ πέφτοντας από το ταξί πλάκωσα την τσάντα μου, η ομάδα των νεαρών με χτυπούσε ανελέητα στο πρόσωπο, στα πλευρά, σε όλο το σώμα», διηγείται η κ. Πίνιου – Καλλή.

«Τους κυνήγησαν, αλλά μου είχαν ήδη αποσπάσει την τσάντα κι έτρεχαν. Δεν τους έπιασαν». Από τις πρώτες στιγμές είχε αντιληφθεί ότι οι δράστες δεν ήταν Ελληνες και καθώς παρέμενε αιμόφυρτη στο οδόστρωμα, συνειδητοποιούσε ότι το ψυχολογικό σοκ ήταν μεγαλύτερο και από τον σωματικό πόνο. «Πρέπει να καταλάβετε ότι για μένα ήταν διπλό το χτύπημα. Είκοσι πέντε χρόνια ασχολούμαι με μετανάστες και ξαφνικά βρέθηκα κάτω από τις μπότες τους, να με κλωτσούν. Ενιωσα την τρομακτική βία, αυτή που έχω εκπαιδευθεί να αναγνωρίζω στους άλλους και να προσπαθώ να την θεραπεύσω».

Την επόμενη κιόλας μέρα, η αστυνομία ειδοποίησε την κ. Πίνιου – Καλλή ότι κάποια από τα πράγματά της είχαν βρεθεί – τα είχε πάνω του νεαρός Βούλγαρος που είχε συλληφθεί. Δεκαεννιά χρόνων παιδί. «Ελάτε στο τμήμα να καταθέσετε μήνυση», της είπαν. «Θυμάμαι, καθόμουν στο κρεβάτι, ακόμα σε μαύρα χάλια και σκεφτόμουν αυτό το παιδί. Σκεφτόμουν και όλους τους άλλους, τους υπεύθυνους για πολύ πιο σοβαρά αδικήματα που βρίσκονται όμως έξω, ανενόχλητοι συνεχίζουν τη ζωή τους. Μήπως για ένα 19χρονο παιδί δεν είναι αρκετή τιμωρία αυτό που περνάει ήδη; Να βρίσκεται στα κρατητήρια της Ομόνοιας;» Δεν δέχθηκε να την επισκεφθεί ιατροδικαστής, παρά ξεκίνησε για το αστυνομικό τμήμα. Ο νεαρός της φώναζε από μακριά: «Κυρία, είδες εμένα; Εμένα είδες να σου παίρνω την τσάντα;» «Το μόνο που του είπα εγώ ήταν “θα το έκανες αυτό στη μητέρα σου;”»

«Τι θα γίνει, λοιπόν; Θα κάνετε μήνυση;» Ο αστυνόμος ήταν ανυπόμονος. «Φυσικά», πήρε την απάντηση από την κ. Καλλή, που συνέχισε: «Θα τον γράψετε, όμως, σε κάποιο κολέγιο να μάθει γράμματα που δεν ξέρει; Θα του φέρετε ψυχολόγο να καταπραΰνει τις πληγές του; Θα του κόψετε κι έναν κοινωνικό μισθό να μην αναγκάζεται να κλέβει για να ζει;» «Ε, όχι». «Τότε, λυπάμαι, δεν κάνω καμία μήνυση.»

Φυσικά, παρ’ ότι η ίδια δεν κατέθεσε ποτέ μήνυση, ο νεαρός Βούλγαρος θα βρεθεί ενώπιον της Δικαιοσύνης μέσω της αυτόφωρης διαδικασίας. Οπως αποδείχθηκε, το παιδί δεν συμμετείχε στην επίθεση. Ηταν ένας από τους λεγόμενους «κούριερ» που χρησιμοποιούν τέτοιες ομάδες προκειμένου να μεταφέρουν τα κλεμμένα…

  • Trafficking ναι, βασανιστήρια όχι

«Βάλτε κι εσείς λίγο… trafficking!» Αυτήν την απάντηση έλαβαν, ανεπισήμως φυσικά, τα μέλη του ελληνικού Ιατρικού Κέντρου για την Αποκατάσταση Θυμάτων Βασανιστηρίων (ΙΚΑΘΒ) από αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όταν πριν από λίγους μήνες τούς ανακοινώθηκε ότι διακόπτεται οριστικά η χρηματοδότηση του Κέντρου. Το trafficking σήμερα «πουλάει», τα βασανιστήρια όχι και τόσο… Το ΙΚΑΘΒ ιδρύθηκε το 1989 από έναν πυρήνα μελών του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, ως αστική εταιρεία μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, με στόχο την ιατρική, ψυχολογική, κοινωνική και νομική βοήθεια στα θύματα βασανιστηρίων. Το ΙΚΑΘΒ αποτελούσε μέρος του Διεθνούς Συμβουλίου Κέντρων Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων (IRCT), πρόεδρος του οποίου έχει διατελέσει η κ. Μαρία Πίνιου – Καλλή (1998-2003).

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας 1990, το Κέντρο στηριζόταν στις εθελοντικές προσφορές. Τότε, όμως, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να χορηγεί 11 εκατ. ευρώ ετησίως για αποκατάσταση θυμάτων βασανιστηρίων, ενώ τα τελευταία τρία χρόνια η χρηματοδότησή του προερχόταν κατά 50% από την Επιτροπή. Για τη συντήρηση, άλλωστε, του Κέντρου απαιτούνταν περισσότερα από 250.000 ευρώ τον χρόνο. Δεν επρόκειτο για μια απλή ΜΚΟ, αλλά για ένα πρότυπο κέντρο υγείας. Κάθε χρόνο, το Κέντρο δεχόταν 100 – 150 άτομα, ενώ υπολογίζεται ότι πάνω από το 20% των αιτούντων άσυλο στη χώρα μας είναι θύματα βασανιστηρίων (περισσότεροι από 5.000 άνθρωποι) – ελάχιστοι όμως κατόρθωναν να φθάσουν στις υπηρεσίες του. Εδώ κι ένα χρόνο περίπου, το Κέντρο παραμένει κλειστό λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων. «Δεν πρόκειται να μεταλλάξω τους στόχους του κέντρου για να πάρω χρηματοδότηση», λέει η κ. Καλλή στην «Κ». «Είμαι ειδική στα θύματα βασανιστηρίων – και όποιος νομίζει ότι το φαινόμενο του βασανισμού έχει εκλείψει, απατάται».

Η νέα εποχή και οι ασθένειές της

  • Μπότοξ, ψηλά τακούνια, νόσος του τενίστα, καινούργια αλλεργιογόνα και φοβίες έχουν μπει στη ζωή μας και μας… ταλαιπωρούν

Αν ανοίξετε ένα πολυκαιρισμένο βιβλίο Ιατρικής του περασμένου αιώνα, αυτές τις ασθένειες δεν θα τις βρείτε, όσο κι αν τις αναζητήσετε. Πρόκειται για νέες «επιδημίες» που έχουν εκκολαφθεί στο χωνευτήρι της lifestyle εποχής μας. Οι ρυθμοί της σύγχρονης ζωής και η εποχή της εικόνας έχουν… βάλει στόχο το πρόσωπο, τα πόδια και τα χέρια μας.

  • ΝΕΥΡΩΜΑ ΜΟΡΤΟΝ
  • Το τίμημα του δωδεκάποντου

Η «επαγγελματική» ευσυνειδησία των περισσοτέρων εργαζομένων κυριών επιβάλλει να περπατούν τις περισσότερες ώρες της ημέρας περίπου 10 ή και 12 εκατοστά παραπάνω από το κανονικό ύψος τους. Μπορεί τα τακούνια να προσθέτουν ομορφιά σε μια γυναίκα, προσθέτουν όμως και προβλήματα. Το «νεύρωμα Μόρτον» είναι πλέον μια συχνή νόσος του πολιτισμού. Πρόκειται για κάκωση από υπέzρχρηση των δακτύλων και συναντάται σε αθλητές, χορευτές αλλά καιστις κυρίες που επιμένουν να μην κατεβαίνουν από τις γόβες τους καθ΄ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Τρανό παράδειγμα, η πρόσφατη περιπέτεια της Βικτόρια Μπέκαμ (δεξιά). Οι γιατροί τής συνέστησαν να αποφύγει για κάποιο χρονικό διάστημα τα ψηλά και στενά παπούτσια ώστε να μην υποχρεωθεί να κάνει εγχείρηση. Δεν είναι λίγα και τα παραδείγματα όπου μοντέλα έχασαν την ισορροπία τους κατά τη διάρκεια πασαρέλας και έπεσαν, προσφέροντας ενδιαφέρον θέαμα. Οι τραυματισμοί μοντέλων είναι πλέον συχνό φαινόμενο, ενώ και το κίνημα που αντιτάχθηκε στα εξαιρετικά ψηλά τακούνια που σχεδίαζε ο Αλεξάντερ Μακ Κουίν βρήκε αρκετές να το ακολουθούν με φανατισμό στις αρχές του περασμένου Ιανουαρίου. Ανάμεσά τους τα φωτομοντέλα Αbbey Lee Κershaw, Νatasha Ρoly και Sasha Ρivovarova.

Ο χειρουργός ορθοπαιδικός κ. Αντώνης Αγγουλές αναφέρει ότι προκαλείται από «επαναλαμβανόμενες κινήσεις έκτασης των δακτύλων, με αποτέλεσμα να συμπιέζεται και να τραυματίζεται συνήθως το 2ο και το 3ο πελματικό νεύρο. Είναι συχνό σε γυναίκες 40-50 ετών, σε υπαλλήλους γραφείων, σε άτομα που κάνουν δημόσιες σχέσεις και οφείλουν να ακολουθούν συγκεκριμένο dress code, και οφείλεται συνήθως σε παρατεταμένη ορθοστασία. Αν μια κυρία ανακουφίζεται αμέσως μόλις βγάζει τα παπούτσια τηςκαι αν τείνει να τρίβει την περιοχή, τότε ίσως να πρόκειται για ένδειξη ότι υποφέρει από το συγκεκριμένο νεύρωμα. Το κύριο σύμπτωμα είναι ένας καυστικός πόνος που μπορεί να αντανακλά στο μπροστινό μέρος του ποδιού».

  • Η ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ

Συνιστάται η χρήση μαλακών πελμάτων κάτω από τα μετατάρσια, ενώ τακούνι ως 2-3 εκατοστά μόνο είναι ευεργετικό. Επίσης να αποφεύγονται τα στενά υποδήματα, καθώς δημιουργούν παραμορφώσεις. Να επιλέγουμε παπούτσια που να σέβονται την ανατομία του ποδιού. Τα τακούνια δεν είναι για όλες τις ώρες.

ΕΙΡΗΝΗ ΝΤΑΪΦΑ

«Με τραβάει το τακούνι…»

Γ. ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

« Η σχέση που έχω με τα τακούνια μουείναι ερωτική, μαγική, ψυχαναγκαστική» παραδέχεται η κυρία Ειρήνη Νταϊφά, γνωστή εφοπλίστρια και κόρη του ιστορικού προέδρου του Ολυμπιακού, Σταύρου.

«Δεν φοράω ποτέ κάτω από 12 πόντους και μάλιστα από νωρίς το πρωί. Με τραβάει ό,τι έχει να κάνει με το τακούνι:Είναι το μεγάλο μου φετίχ. Το ξέρω ότι μπορεί να μου δημιουργήσει ένα σωρό προβλήματα, αλλά μου αρέσει τόσο πολύ να βλέπω τον εαυτό μου πάνω σε τακούνια, που δεν αντιμετωπίζω κανένα πρόβλημα. Εχω μάθει να περπατάω τόσο καλά με τα τακούνια μου και νιώθω ότι αλλάζει η στάση του ποδιού και όλο το περπάτημά μου, τόσο που αν με βάλεις με φλατθα χοροπηδήξω».

  • ΠΛΑΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ
  • Η γοητεία του αιώνιου κάλλους

Οι φωτογραφικές μηχανές αστράφτουν, οι κάμερες πέφτουν πάνω τους και οι κοσμικές κυρίες που λούζονται από το φως των προβολέων χαμογελούν αυτάρεσκα. Στις επίμονες ερωτήσεις των δημοσιογράφων, του τύπου «Πού οφείλεται η ομορφιά σας;», απαντούν: «Εχω καλό DΝΑ»!

Ολοι θυμόμαστε την εικόνα του Μάικλ Τζάκσον τα τελευταία χρόνια της ζωής του, την υπερμεγεθυμένη Ντόλι Πάρτον, την… 20άρα Μαντόνα, τον σχεδόν αποκρουστικό Μίκι Ρουρκ, την πρώτη διδάξασα Σερ, την Τζόσελιν Γουαϊλντεστάιν, η οποία παραμορφώθηκε τόσο που, όταν ο σύζυγός της τής ζήτησε διαζύγιο, ένας από τους λόγους που επικαλέστηκε ήταν ότι αδυνατούσε να αναγνωρίσει τη γυναίκα που παντρεύτηκε!

Λίγοι είναι εκείνοι που πιστεύουν πλέον ότι η αρυτίδωτη ομορφιά είναι αιώνια και ότι θα αποχαιρετήσουν τον μάταιο τούτο κόσμο μαζί της… Οι κυρίες έχουν τινάξει τις πιστωτικές τους όχι στα μαγαζιά (το μπότοξ των 70s) αλλά στο κρεβάτι του πλαστικού. Οι περιπτώσεις γυναικών εθισμένων στη «σιδερωμένη» επιδερμίδα, που μπορεί να τους χαρίσει μια καλή πλαστική και ένα συνεπές μπότοξ (σχεδόν κάθε χρόνο), είναι πια πολλές εκατοντάδες.

Η Ελένη Ν., 58 ετών, προσφάτως έκανε μπότοξ, ενέσεις με υαλουρονικό οξύ και χημικό πίλινγκ. Η αίσθηση και η σχέση της με τον εαυτό της έχει αλλάξει και υποστηρίζει ότι, αν είχε τα απαιτούμενα χρήματα, θα είχε κάνει πολύ νωρίτερα ακόμη και πλαστική επέμβαση: «Πάντα επικροτούσα τις γυναίκες που το τολμούσαν και φαίνονταν λαμπερές σε όποια ηλικία και αν τις έβλεπα (σσ. αναφέρει τα ονόματα πολύ μεγάλων ηθοποιών και τραγουδιστριών). Την ίδια ηλικία έχουμε. Εγώ γιατί δείχνω έτσι και εκείνες σαν 20χρονες; Επειδή εκείνες είναι διάσημες και εγώ νοικοκυρά; Πού πουλάνε καλά γονίδια να πάρω κι εγώ; ». Από τότε που παρενέβη στην εξωτερική της εικόνα απέκτησε καλύτερη σχέση με τον εαυτό της και τους γύρω της. «Αν είχα χρήματα όχι μόνο θα το έκανα κάθε χρόνο, θα έκανα και χειρουργείο. Εφθασα στο σημείο να θέλω να μου κόψουν τον λαιμό, ήθελα να μου φορέσουν κουκούλα, είχα ψυχολογικές μεταπτώσεις, δεν ήθελα να βγω, να δω τους φίλους μου… Δεν έβλεπα αυτό που ήθελα να βλέπω» τονίζει και συμπληρώνει: «Είμαι πλέον μια καρακουκλάρα και θέλω να μείνω έτσι όπως ήμουν, να κρατήσω αυτό που είχα στα 30 μου. Οι φίλοι μουμού έλεγαν ότι δεν έχω τίποτε, ότι είμαι όμορφη. Εχω επτά καθρέπτες στο σπίτι μου, δεν βλέπω;» αναρωτιέται δυνατά.

  • Η ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ

Αγαπήστε τον εαυτό σας με τις ρυτίδες του.

  • ΤΕΝΟΝΤΙΤΙΔΑ
  • Η νόσος του γραφείου

Η ασθένεια της εποχής είναι σίγουρα η τενοντίτιδα. Παλαιότερα μπορεί να προτιμούσε κυρίως μουσικούς, τενίστες και οδοντοτεχνίτες. Σήμερα προτιμά ιδιαίτερα υπαλλήλους γραφείου, δημοσιογράφους και νεαρά παιδιά! Συνδέεται μάλιστα άμεσα με τη χρήση του υπολογιστή, τη λάθος τοποθέτηση των χεριών σε σχέση με το πληκτρολόγιο, αλλά και την αποστολή SΜS από το κινητό. Με αυτόν τον τρόπο οι τένοντες (ινώδεις ιστοί που συνδέουν τους μυς με τα οστά) καταπονούνται και δημιουργείται φλεγμονή στην περιοχή. Συνοδεύεται από πρήξιμο, πόνο και δυσκολία στην κίνηση. Αν δεν αποδώσει λίγος πάγος και ακινησία ορισμένων ωρών, είναι ώρα να καταφύγουμε στον γιατρό. Μπορείτε να προλάβετε την τενοντίτιδα (αν αναγνωρίζετε τον εαυτό σας σε μια από τις παραπάνω κατηγορίες) με άσκηση, ξεκούραση και τεντώματα κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Η Χριστίνα Τ., 30 ετών, εργάζεται σε εκδοτική εταιρεία και για αρκετές ώρες το ποντίκι του ΡC αποτελεί προέκταση του χεριού της: «Πριν από λίγα χρόνια, όταν άκουγα συναδέλφους να λένε ότι δεν μπορούν να εργαστούν γιατί πονάει το χέρι τους, πίστευα ότι απλώς χρησιμοποιούν αυτό ως δικαιολογία για “κοπάνα”. Ωσπου μια μέρα οι μικρές κατά καιρούς ενοχλήσεις στα χέρια μεταμορφώθηκαν σε έναν εξαιρετικά δυνατό πόνο. Πονούσα τόσο πολύ ώστε, νομίζοντας ότι έχω κάτι κακό, πήγα στα επείγοντα ενός νοσοκομείου, όπου ο ορθοπεδικός μού είπε ότι έχω τη νόσο του τενίστα (τενοντίτιδα). Πήρα μια κούτα αντιφλεγμονώδη και, παρ΄ ότι υπέφερα από τους πόνους, επέστρεψαστο γραφείο, θεωρώντας ότι κανείς δεν θα με πίστευε. Εκτοτε οι πόνοι επανέρχονται κατά περιόδους, ανάλογα με τον φόρτο της δουλειάς. Πάντως προσπαθώ να ακολουθώ τις οδηγίες του γιατρού, όσον αφορά τη σωστή στάση του σώματος και τον περιορισμό της αποστολής SΜS από το κινητό».

  • Η ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ

Αν ανήκετε στην κατηγορία εκείνων που λόγω της ενασχόλησης με τον υπολογιστή ή με τα SΜS υποφέρουν από πόνους, αλλάξτε το πληκτρολόγιό σας με ένα εργονομικό (αυτά που αποκαλούμε«κυματιστά» δηλαδή) και προτιμήστε mousepad με σιλικονούχες προεξοχές οι οποίες θα προσαρμόζονται στον καρπό σας. «Εργονομικό» φροντίστε να είναι και το ποντίκι σας, ενώ για τις περιπτώσεις εκείνες όπου η τενοντίτιδα προήλθε από αποστολή SΜS ξαναδείτε τα προγράμματα που προσφέρουν οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας και δώστε έμφαση σε εκείνα που προσφέρουν αρκετέςώρες ομιλίας. Θα δείτε διαφορά σε τρία τουλάχιστον σημεία (χέρι, τσέπη, σύσφιγξη των σχέσεων με τους φίλους σας)!

  • ΑΛΛΕΡΓΙΕΣ
  • Περιποίηση με παρενέργειες

Τα νέα συστατικά (φαγητών, καλλυντικών κ.ά.) που έχουν εισβάλει στη ζωή μας, τα οποία κατά κύριο λόγο συντίθενται χημικά σε εργαστήρια, έχουν προκαλέσει έξαρση στις αλλεργίες. Περισσότερα από 30 καινούργια αλλεργιογόνα έχουν μπει στη ζωή μας τα τελευταία 30 χρόνια, μερικά εκ των οποίων δεν έχουν ακόμη καταγραφεί επισήμως, αφού πρέπει να περάσει κάποιο εύλογο χρονικό διάστημα για να διαπιστωθεί ότι όντως προκαλούν αλλεργίες.

Οι καλλυντικές σειρές δεν φέρνουν μαζί τους μόνο ένα νέο υπέροχο δέρμα. Κάποιες από αυτές φέρνουν και δερματικές αλλεργίες, τις οποίες όλο και συχνότερα τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζει ο αλλεργιολόγος κ. Παναγιώτης Κωνσταντινόπουλος. «Περιέχουν πληθώρα χημικών ουσιών και γι΄ αυτό δημιουργούν προβλήματα. Μπορεί να εξυπηρετούν τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκαν, αλλά το πιο πιθανό είναι ότι θα προκαλέσουν αλλεργικές αντιδράσεις στο δέρμα. Ακόμη καιτα νέα λάτεξ γάντια που χρησιμοποιούν οι γιατροί στο χειρουργείο, τα οποία δημιουργήθηκαν για να επιτύχουν καλύτερη εφαρμογή και άρα καλύτερα αποτελέσματα στον ασθενή, δημιουργούν συχνά τα τελευταία χρόνια δερματίτιδα επαφής».

Αλλεργία προέρχονται και από σιλικονούχα επιθέματα την τελευταία εικοσαετία: «Οι επιπτώσεις της έξαρσης των πλαστικώνέρχονται σιγά σιγά στην επιφάνεια, αφού ένα καινούριο προϊόν ή ουσία χρειάζεται εύλογο χρονικό διάστημα για να ευαισθητοποιήσει έναν οργανισμό».

  • Η ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ

Δερματικά τεστ όποτε θεωρούμε ότι υπάρχει σχετικό ζήτημα είναι η άμεση λύση, ενώ με ειδική ανοσοθεραπεία (εμβολιασμό) επιτρέπεται στον ασθενή να τρώει τα φαγητά που του προκαλούν αλλεργία χωρίς περαιτέρω αντιδράσεις.

  • ΤΡΟΜΟΦΟΒΙΑ
  • Είμαι ασφαλής;

Με τις καταγεγραμμένες φοβίες να αγγίζουν και ίσως να ξεπερνούν τις 600, είναι πιθανόν να μην υπάρχει πεδίο του φόβου που ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν έχει κληθεί να διαχειριστεί. Η φοβία που καταγράφεται μαζικά κυρίως την τελευταία δεκαετία είναι η τρομοφοβία (terrorphobia).

Σύμφωνα με τον κ. Κωνσταντίνο Σταμπουλίδη, κλινικό ψυχολόγο, πρόκειται για μια φοβία που γιγαντώνεται με τη βοήθεια των ΜΜΕ: «Η δραματική ηχητική επένδυση, οι εντυπωσιακές εικόνες και η δραματικά χρωματισμένη φωνή του εκφωνητή που καλούνται να ντύσουν κάθε φορά το θέμα τηλεοπτικάανάγουν αυτή τη φοβία σε μια πολυαισθητηριακή εμπειρία». Χωρίς να είναι ακριβώς καταχωρισμένη στα ιατρικά λεξικά, η τρομοφοβία «είναι ένα δυσάρεστο φοβικό συναίσθημα που νιώθουμε μπροστά σε μια μη ρεαλιστική απειλή τρομοκρατικής επίθεσης, έχει επιδημικό χαρακτήρα και εξαπλώνεται με μεγάλη ταχύτητα. Υπήρχε και στο παρελθόν, αλλά σε μικρότερο βαθμό,ιδιαίτερα στα δικτατορικά καθεστώτα, αφού είχε διαπιστωθεί ότι ο τρομοκρατούμενος είναι χειραγωγήσιμος. Να σημειώσουμε ότι οι ενοχικοί επιδεικνύουν μεγαλύτερη ροπή στην τρομοφοβία, γιατί τη βλέπουν σαν μια μορφή εξαγνισμού μέσα από την τιμωρία» . Δεν είναι τυχαίο που τέτοια περιστατικά τρομοφοβίας απαντώνται συχνότερα στην Αμερική, μια χώρα με έντονο ιστορικό επεκτατισμού τα τελευταία χρόνια.

Τι έχει να κερδίσει κάποιος όμως διοχετεύοντας αυτή τη φοβία; «Να τιθασεύσει τη μάζα και εν συνεχεία να της πουλήσει το συναίσθημα της ασφάλειας,ενισχύοντας ιδιαίτερες μορφές οικονομίας, από μη καταναλωτικά αγαθά ως και νέα καταναλωτικά προϊόντα.Ο τρόμος ασκεί μεγάλη γοητεία στον άνθρωπο, οπότε και όταν δεν υπάρχει, η ανθρώπινη φύση μάς επιβάλλει να τον κατασκευάζουμε και να τον αναζητούμε στα παραμύθια, στις ταινίες, στα βιντεοπαιχνίδια κ.α. ».

  • Η ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ

Ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης αυτής της φοβίας είναι η εξοικείωσή μας μαζί της με προοδευτικήέκθεση στο αντικείμενο του φόβου. Εξάλλου, είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε, τα ΜΜΕ (τα οποία και γιγάντωσαν αυτή τη φοβία μας) τείνουν να μας αποευαισθητοποιήσουν μέσω της διαρκούς έκθεσής μας σε εικόνες καταστροφής.

ΔΩΡΑ ΠΑΥΛΙΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ,  Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2010