Η εκκρεμότητα του Δεκέμβρη

  • ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΣΑΠΗ* Η ΑΥΓΗ: 05/12/2009

«Να αναλύσω τα γεγονότα του Δεκέμβρη 2008» είναι η υπόμνηση μιας εκκρεμότητας στην ατζέντα της αριστεράς, αφού μέχρι σήμερα δεν έχουμε διαβάσει καμία πολιτική ανάλυση από την οπτική της αριστεράς εκείνων των γεγονότων, τα οποία, ακριβώς έναν χρόνο πριν, συντάραξαν την Ελλάδα.

Οι εν θερμώ αναλύσεις των επόμενων ημερών ήταν ουσιαστικά περιγραφικές ή ιδεοληπτικά καταγγελτικές, οι δε ανακοινώσεις των συλλογικοτήτων της αριστεράς πολιτικά αμυντικές, αφού, όπως όλοι θυμόμαστε, την ατζέντα των δημόσιων συζητήσεων εκείνων των ημερών καθόρισε η ακροδεξιά λογική στο φόντο του τηλεοπτικού θεάματος.

Τι ακριβώς, όμως, έγινε έναν χρόνο πριν και γιατί έγινε ό,τι έγινε; Είναι δύο ερωτήματα που εκκρεμούν και αιτούνται απαντήσεων, τις οποίες οι διανοούμενοι και οι συλλογικότητες της αριστεράς προσπερνούν με γενικόλογες αναφορές ή δοξαστικά στην «εξέγερση των νέων». Διατηρείται, έτσι, μια διαρκής εκκρεμότητα της κατανόησης ενός παρελθόντος γεγονότος, η οποία ταυτόχρονα είναι και μια διαρκής εκκρεμότητα ενός μέλλοντος γεγονότος, αφού η επανάληψή του είναι πάντοτε ενδεχόμενη.

Μια ερμηνεία της πολιτικής μας αφωνίας για τα γεγονότα του Δεκέμβρη και τις αιτίες πρόκλησής τους θα πρέπει να αναζητηθεί στις θεωρητικές ανεπάρκειες της σύγχρονης αριστεράς να κατανοήσει και να ερμηνεύσει μια πραγματικότητα, η οποία αντιστέκεται στα κλασικά εργαλεία των οικονομικών και κοινωνικών της αναλύσεων και στις περιχαρακωμένες στην ταξική πάλη προσεγγίσεις, στην αδυναμία μας να κατανοήσουμε και να ερμηνεύσουμε φαινόμενα της κοινωνίας των πολιτών, τα οποία εκδηλώνονται στον ενδιάμεσο μεταξύ κράτους και αγοράς χώρο, φαινόμενα τα οποία δεν υπόκεινται ούτε στη λογική του κρατικού καταναγκασμού ούτε στους όρους της οικονομικής ανταλλαξιμότητας.

Οι μαζικές και συχνά βίαιες διαδηλώσεις δεν είναι σπάνιο φαινόμενο της ελληνικής πραγματικότητας. Των διαδηλώσεων του περσινού Δεκέμβρη είχαν προηγηθεί οι φοιτητικές διαδηλώσεις ενάντια στην αναθεώρηση του συνταγματικού άρθρου 16. Σε προηγούμενη περίοδο οι διαδηλώσεις εξέφρασαν τη διαμαρτυρία πολιτικών οργανώσεων και κοινωνικών ομάδων ενάντια στον νεο-φιλελεύθερο εκσυγχρονισμό της οικονομίας και στη βίαιη ενσωμάτωση της χώρας στον ευρωπαϊκό καπιταλισμό.

Κατά τη δεκαετία του 1980 οι λαϊκές κινητοποιήσεις διεκδίκησαν την αναδιανομή του πλούτου της χώρας με κριτήρια κοινωνικής δικαιοσύνης. Η δεκαετία του 1970 σημαδεύτηκε από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ενώ μετά την κατάρρευση της χούντας οι διαδηλώσεις εξέφρασαν αιτήματα εκδημοκρατισμού του πολιτικού συστήματος της χώρας, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε τις διαδηλώσεις των επετείων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου -συχνά βίαιες στην καταστολή τους και κάποιες με ανθρώπινα θύματα.

Στην αρχή της δεκαετίας του 1960 εκφράστηκε με μαζικές διαδηλώσεις η λαϊκή αντίδραση απέναντι στον κρατικό αυταρχισμό και στις διχαστικές πολιτικές της μετεμφυλιακής δεξιάς. Όλα τα προηγούμενα φαινόμενα κατανοήθηκαν, αναλύθηκαν και εντάχθηκαν, χωρίς ιδιαίτερα θεωρητικά προβλήματα, στην πολιτική της αριστεράς. Επομένως, τι διαφορετικό συνέβη έναν χρόνο πριν, ώστε να προκαλεί την πολιτική μας αμηχανία;

Νομίζω ότι δύο είναι τα κύρια, μεταξύ άλλων δευτερευόντων, χαρακτηριστικά των γεγονότων του περσινού Δεκέμβρη, τα οποία, εξαιτίας της θεωρητικής μας αδυναμίας, υπονομεύουν την πολιτική τους πρόσληψη και μας ωθούν στην υπεκφυγή τους.

Το πρώτο χαρακτηριστικό των διαδηλώσεων του περσινού Δεκέμβρη είναι η πολλαπλότητα των ταυτοτήτων των πρωταγωνιστών τους με αποτέλεσμα τα γεγονότα να μην έχουν ουσιαστικά δράστες. Είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο τρόμαξε η δεξιά λογική και φετιχοποίησε στον «κουκουλοφόρο», τον απρόσωπο ή πολυπρόσωπο πρωταγωνιστή των επεισοδίων. Οι διαδηλωτές ήταν νέοι, άνεργοι, προσεχώς άνεργοι ή εργαζόμενοι με άθλιους όρους, παιδιά μεσαίων στρωμάτων ή μεταναστών, όλα αυτά ή κάποιο από αυτά.

Κανένα, όμως, από αυτά δεν προβλήθηκε ως η κύρια αιτία του ξεσηκωμού τους και καμία από τις ταυτότητες αυτές δεν καθόρισε τις διαδηλώσεις τους και, βέβαια, σε καμία περίπτωση δεν αποτέλεσε τη μοναδική κινούσα αιτία των γεγονότων ο θυμός ή η θλίψη για τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό, άμεσα συναρτημένο με το πρώτο, είναι η μη διατύπωση και προβολή ενός αιτήματος, με τους όρους που είχαν ιστορικά καθιερώσει το εργατικό κίνημα ή οι λαϊκές εξεγέρσεις. Οι διαδηλωτές του Δεκέμβρη δεν διατύπωσαν καμία εκδοχή διεκδίκησης «ψωμιού», «παιδείας» ή «ελευθερίας», καμία διεκδίκηση η οποία να επιδέχεται την πολιτική κατανόησή της με τα κλασικά αναλυτικά εργαλεία της αριστεράς.

Οπότε; Η υπόμνηση «να αναλύσω τα γεγονότα του Δεκέμβρη 2008» παραμένει ως εκκρεμότητα στην ατζέντα της αριστεράς.

* Ο Δ. Χασάπης διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Advertisements

One response to “Η εκκρεμότητα του Δεκέμβρη

  1. Στις 8 Απριλίου 2013 πραγματοποιείται Έκτακτη Γενική Συνέλευση του Συνδέσμου Συνταξιούχων Διπλωματικών Υπαλλήλων. Οι συνταξιούχοι διπλωμάτες έχουν υποστεί διπλή μείωση των συντάξεών τους, τόσο ένα νέο 20% λόγω εισφοράς αλληλεγγύης όσο και άλλη μείωση επειδή συνδέονται οι συντάξεις τους με το ειδικό μισθολόγιο των εν ενεργεία συναδέλφων τους το οποίο υφίσταται και αυτό μείωση.

    Όταν λέμε ότι οι συνταξιούχοι υφίστανται μείωση από ενέργειες της Διοίκησης, ειδικά στην περίπτωση των συνταξιούχων διπλωματικών υπαλλήλων πρέπει να κάνουμε μια ειδική διάκριση. Οι συνταξιούχοι διπλωμάτες, σε πολλές περιπτώσεις, όταν ήσαν εν ενεργεία ήσαν οι ίδιοι «εξουσία».

    Άπειρες φορές για παράδειγμα, ομόφωνα (δηλαδή χωρίς να διαφωνεί κανείς) στη διάρκεια της περιόδου 2001-2011, οι πανίσχυροι τότε διπλωμάτες, ως μέλη του Ανώτατου Υπηρεσιακού Συμβουλίου του Υπουργείου Εξωτερικών αρνιόντουσαν συστηματικά να συμμορφωθούν σε αποφάσεις του Συμβουλίου Επικρατείας, που έβγαιναν η μία μετά την άλλη και ζητούσαν από το Υπουργείο Εξωτερικών να μη χρησιμοποιεί σε κρίσεις για την προαγωγή στο βαθμό του Πληρεξούσιου Υπουργού Β’ Τάξεως, εμπαθή φύλλα ποιότητας προηγούμενων βαθμών, ορισμένα από τα οποία ανέτρεχαν σε 25-30 χρόνια πριν.

    Γεμάτοι υπεροψία, αλλά και πίστη ότι η ενέργειά τους θα ανταμειφθεί με ένα καλό πόστο στο εξωτερικό, οι πανίσχυροι τότε διπλωμάτες και μέλη του Ανώτατου Υπηρεσιακού Συμβουλίου του Υπουργείου Εξωτερικών, έβαζαν σε κάθε γνωμοδότησή τους για την προαγωγή στο βαθμό του Πληρεξούσιου Υπουργού όλα ακριβώς τα στοιχεία που τους είχε απαγορεύσει το Συμβούλιο Επικρατείας με τις συνεχείς ακυρωτικές αποφάσεις του 2023/2003, 73/2005, 35554/2006, 3555/2006, 2307/2008, 2308/2008 και στο τέλος βγήκαν και οι αποφάσεις 858/2011, 859/2011, 860/2011 και 861/2011. ΄Και μάλιστα σε δύο περιπτώσεις (το 2006) ο Εισηγητής πήγε ακόμα και πιο μακρυά σε βάθος χρόνο – παρά την απαγόρευση του Συμβουλίου Επικρατείας – και πήρε τη φράση από μία κρίση του 1980 (26 χρόνια πριν) και αφού δεν του άρεσε, την άλλαξε από το «έχει αντιληφθεί την αξία των κοινωνικών σχέσεων» σε «δεν έχει αντιληφθεί την αξία των κοινωνικών σχέσεων» προσθέτοντας το «δεν» πράγμα που έγινε δεκτό με χαρά από τα υπόλοιπα μέλη του Ανώτατου Υπηρεσιακού Συμβουλίου που προσυπέγραψαν ομόφωνα αυτή την παράνομη απόφαση (γνωμοδότησή) τους. Πίστευαν ακράδαντα ότι οι αποφάσεις του Συμβουλίου Επικρατείας είναι προαιρετικές για το Υπουργείο Εξωτερικών.

    Ήταν τόσο υπερόπτες και αισθάνονταν παντοδύναμοι, ιδιαίτερα όταν ήταν Υπουργός Εξωτερικών η Ντόρα Μπακογιάννη, ώστε δεν φαντάστηκαν ποτέ ότι θα έχαναν τα πλούτη και τα προνόμιά τους. Και ήρθε ξαφνικά το Μνημόνιο. Και χάθηκε γι’ αυτούς και η προστάτιδά τους η Ντόρα Μπακογιάννη.

    Τώρα βλέπουν να μειώνεται συνεχώς η σύνταξή τους. Δεν τους φτάνουν τα λεφτά τους να πληρώνουν το χαράτσι της ΔΕΗ και το φόρο εισοδήματος λόγω των πολυτελών σπιτιών τους στην Κηφισιά, στην Εκάλη και στο Ψυχικό. Τώρα λένε «που είναι το Συμβούλιο Επικρατείας να μας γλυτώσει;».Το ίδιο το Συμβούλιο Επικρατείας, τις αποφάσεις του οποίου περιφρονούσαν συστηματικά επί τόσα χρόνια με τις ομόφωνες αποφάσεις των μελών του διπλωματικού κλάδου. Τόσα χρόνια ούτε που νοιάστηκαν αν αδικούσαν συνάδελφό τους, αν του κατέστρεφαν την καριέρα του, αν τον ανάγκαζαν να αποχωρήσει με το ζόρι σε ηλικία 60 ετών και χωρίς να έχει συμπληρώσει 35ετή πραγματική υπηρεσία στο δημόσιο επειδή δήθεν δεν είχε το βαθμό του Πληρεξούσιου Υπουργού Β’ που όριζε ο Ν. 2594/1998 τότε.

    Οι πανίσχυροι και άπληστοι τότε διπλωμάτες έβλεπαν με χαρά την υποχρεωτική αποχώρηση του συναδέλφου τους από την ενεργό υπηρεσία και τη συνταξιοδότησή του με μειωμένη σύνταξη. Και μάλιστα ο σύλλογός τους δεν έφερε αντίρρηση στη μεθόδευση που έγινε έτσι ώστε ο νέος νόμος του Υπουργείου Εξωτερικών το 2007 που καταργούσε το επαίσχυντο όριο ηλικίας του 60ου έτους (που λειτουργούσε σαν τιμωρία σε όσους δεν πήραν το πρεσβευτικό βαθμό ή προσέφυγαν στη δικαιοσύνη), να κατατεθεί στη Βουλή 10 ημέρες μετά την υποχρεωτική συνταξιοδότηση του συναδέλφου τους που κρατούσε τότε ανεκτέλεστες δύο αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας που ακύρωναν την παράλειψη προαγωγής του στο βαθμό του Πληρεξούσιου Υπουργού Β’. Ήθελαν να είναι 100% σίγουροι ότι με τη νέα ρύθμιση δεν θα κατάφερνε ο συνάδελφός τους να επωφεληθεί και να παραμείνει στην ενεργό υπηρεσία.

    Με εξαίρεση έναν διπλωματικό υπάλληλο κανένας άλλος δεν συγκινήθηκε και δεν διαμαρτυρήθηκε, ούτε φυσικά το συλλογικό τους όργανο, η Ένωση Διπλωματικών Υπαλλήλων. Μάλιστα εκπρόσωπος της Ένωσης Διπλωματικών Υπαλλήλων μετείχε χωρίς δικαίωμα ψήφου σε όλες τις συνεδρίασεις του Ανώτατου Υπηρεσιακού Συμβουλίου του Υπουργείου Εξωτερικών χωρίς να πει απολύτως τίποτα και προσυπέγραφε τα πάντα, αδιαμαρτύρητα.

    Τώρα, κλαίνε οι πρώην πανίσχυροι διπλωμάτες βλέποντας τις συντάξεις τους να μειώνονται και να μειώνονται μέχρι να φτάσουν τα 250 ευρώ μηνιαίως. Και όμως ο ίδιος ο διπλωματικός κλάδος κρατά την ίδια αμείλικτη στάση στο συνάδελφο που κυνηγήθηκε από τη διοίκηση (δηλαδή από συμβούλια αποτελούμενα από διπλωμάτες), έχασε τη θέση του, πήρε όμως τελικά το βαθμό του από προσφυγή στη δικαιοσύνη και επανήλθε στην ενεργό υπηρεσία. Δεν του έχουν δώσει ούτε ένα Ευρώ αναδρομικά, δεν του έχουν δώσει αναπροσαρμοσμένη λόγω αναδρομικού βαθμού τη σύνταξη, δεν του έχουν καν δώσει ούτε το 8% μέρισμα του εξωτερικού (το ποσό το οποίο αφήνουν οι διπλωμάτες στο εξωτερικό και το μοιράζονται όσοι υπηρετούν στην Αθήνα). Παρά την επιδεινούμενη συνταξιοδοτική τους κατάσταση, παρά το χάλι τους, λένε ένα βροντερό ΟΧΙ για να κάνουν τον συνάδελφό τους που δικαιώθηκε, ακόμα πιο φτωχό.

    Μήπως λοιπόν όλα αυτά που συμβαίνουν στις συντάξεις των διπλωματών είναι μια τιμωρία από το Θεό, σαν τις πληγές του Φαραώ, επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος να τιμωρηθούν; Μήπως πρέπει να συνεχίζονται μέχρι να βάλουν μυαλό και να αλλάξουν οι υπερόπτες;

    Στο πνεύμα αυτό καλούνται λοιπόν οι συνταξιούχοι διπλωμάτες να παραστούν στην Έκτακτη Γενική Συνέλευση του Συνδέσμου Συνταξιούχων Διπλωματικών Υπαλλήλων της 8ης Απριλίου 2013 για την εκλογή ενός μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου και τριών αναπληρωματικών μελών. Το μέρισμα 8% πάντως δεν φαίνεται να δίνεται στον αδικημένο συνάδελφό τους που δικαιώθηκε δικαστικά και επανήλθε.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s