Παραχωρητήριο και κλειδί οικείας παρέδωσε στην Κ.Κούνεβα ο υπουργός Εργασίας

  • Σπίτι στα Πετράλωνα

  • Το παραχωρητήριο και το κλειδί οικίας στα Πετράλωνα παρέδωσε το πρωί της Κυριακής ο υπουργός Εργασίας Ανδρέας Λοβέρδος στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, αναγνωρίζοντας την τραγική της περιπέτεια ως εργατικό ατύχημα. Ο κ. Λοβέρδος και ο πρόεδρος του ΟΕΚ Θ.Στάμου παρέδωσαν τα κλειδιά του σπιτιού στη μητέρα της Κ.Κούνεβα, Ελένη. Η Κ.Κούνεβα εξακολουθεί να νοσηλεύεται από τη νύχτα της 22ας Δεκεμβρίου 2008, όταν έξω από το σπίτι της στα Πετράλωνα δέχθηκε άγρια επίθεση από αγνώστους, οι οποίοι της έριξαν καυστικό υγρό στο πρόσωπο και στον άνω θώρακα.
  • Ο κ. Λοβέρδος διευκρίνισε ότι κατά τη διεκπεραίωση της πράξης εκχώρησης οικίας διαπιστώθηκε, σε συνεργασία με τη ΓΣΣΕ και τον ΟΕΚ, ότι απαιτείται περαιτέρω νομοθετική ρύθμιση και ανακοίνωσε ότι σε συνεννόηση με τον υπουργό Οικονομικών, Γ.Παπακωνσταντίνου, περιλαμβάνεται πλέον η ρύθμιση τακτοποίησης ιδιοκτησιακών θεμάτων, ώστε να μην αντιμετωπίσει πρόβλημα η Κ.Κούνεβα στο σχέδιο νόμου για το επίδομα αλληλεγγύης. Πρόσθεσε ότι «αυτό, το οποίο συνέβη στην Κ. Κούνεβα, το οποίο απευχόμαστε να συμβεί σε άλλους, θεωρείται εργατικό ατύχημα. Το ζήτημα αυτό τακτοποιείται στο προαναφερθέν σχέδιο νόμου, το οποίο θα ψηφιστεί σύντομα στη Βουλή των Ελλήνων».
  • ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009  [ 14:34 ]
Advertisements

Μπαίνουν εύκολα – φεύγουν δύσκολα

  • Η Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει «αποθήκη» για τους παράνομους μετανάστες που έχουν προορισμό τις δυτικοευρωπαϊκές χώρες

Η Ελλάδα έχει γίνει τον τελευταίο καιρό στόχος επικρίσεων από Ευρωπαίους, αφ’ ενός, ότι δεν εξασφαλίζει καλές συνθήκες διαβίωσης στους μετανάστες που εισέρχονται παρανόμως στην επικράτειά της και, αφ’ ετέρου, ότι παρέχει πολύ δύσκολα πολιτικό άσυλο. Και οι δύο επικρίσεις έχουν βάση, αλλά και μεγάλη δόση υποκρισίας. Η υποκρισία, άλλωστε, περισσεύει και στον σχετικό διάλογο. Αυτό φάνηκε και στο 3ο Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη, που τις προηγούμενες ημέρες φιλοξένησε η Αττική.

Tα κύματα των παράνομων μεταναστών που διεισδύουν από κάθε ρωγμή στις ευρωπαϊκές κοινωνίες προκαλούνται από τη μεγάλη διαφορά βιοτικού επιπέδου. Πρόκειται για τη μεταφορά στο κοινωνικό επίπεδο της αρχής των συγκοινωνούντων δοχείων. Εάν ο ανεπτυγμένος κόσμος δεν εφαρμόσει μια πολιτική μεταφοράς πόρων για την ανάπτυξη των χωρών προέλευσης, η αναχαίτιση της παράνομης μετανάστευσης θα καθίσταται ολοένα και περισσότερο σισύφειο έργο.

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ακολουθούσαν για χρόνια πολιτική ημιμέτρων. Eνώ λαμβάνουν μέτρα εναντίον της παράνομης εισόδου, στην πράξη ανέχονταν όσους μετανάστες καταφέρουν τελικώς να εγκατασταθούν στην επικράτειά τους. H πολιτική αυτή τροφοδότησε το φαινόμενο. Η ανοχή δεν οφείλεται τόσο σε ανθρωπισμό, όσο στο γεγονός ότι οι παράνομοι μετανάστες λειτουργούν ως παράγοντας συμπίεσης του κόστους της εργασίας. Είναι ο πολλαπλασιασμός των παράνομων μεταναστών και η οικονομική κρίση, που υποχρέωσαν τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να λάβουν πρόσθετα μέτρα. Η Ελλάδα βρίσκεται σε πολύ χειρότερη μοίρα από τους εταίρους της. Στη δεκαετία 1990 δέχθηκε ένα μεγάλο κύμα από ανατολικοευρωπαϊκές χώρες. Τα τελευταία χρόνια, δέχεται συνεχώς μεγαλύτερες ροές παράνομων μεταναστών από τον μουσουλμανικό κόσμο (Ιράκ, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Μπανγκλαντές, Παλαιστίνη και Σομαλία).

Οι μουσουλμάνοι

Οι Ανατολικοευρωπαίοι μετανάστες, που σε μεγάλο βαθμό έχουν πια νομιμοποιηθεί, λόγω πολιτισμικής ταυτότητας και τρόπου ζωής έχουν εισέλθει σε τροχιά κοινωνικής ενσωμάτωσης. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τη μεγάλη πλειονότητα των μουσουλμάνων. Πρώτον, επειδή η πολιτισμική – θρησκευτική τους ταυτότητα δεν διευκολύνει την ενσωμάτωσή τους, όπως έχει αποδείξει και η πείρα με παλαιότερες μουσουλμανικές κοινότητες σε δυτικοευρωπαϊκές χώρες. Δεύτερον, επειδή ο αριθμός τους στην Ελλάδα είναι ήδη πολύ μεγάλος και ζουν σε ιδιότυπα γκέτο.

Ο μεγάλος όγκος παράνομων μεταναστών διοχετεύεται στην Ελλάδα μέσω Τουρκίας. Η ροή τους δεν μπορεί να ανακοπεί. Στην πραγματικότητα, η παράνομη είσοδος στην Ελλάδα είναι πια μια ρουτίνα. Οι λιμενικοί τούς συλλαμβάνουν και μετά από λίγες ημέρες τους μεταφέρουν στην ηπειρωτική Ελλάδα, όπου αργότερα ουσιαστικά αφήνονται ελεύθεροι.

Η συντριπτική πλειονότητα των παράνομων μεταναστών που έρχονται στην Ελλάδα έχουν τελικό προορισμό άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες. Μόνο ένα μικρό ποσοστό τους, όμως, καταφέρνει να φύγει από τη χώρα μας. Εχει αποδειχθεί στην πράξη ότι είναι πιο εύκολη η παράνομη είσοδος από την παράνομη έξοδο. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα αντιμετωπίζεται σαν χώρα-τράνζιτ, αλλά καταλήγει να γίνεται προορισμός, με αποτέλεσμα να λιμνάζει εδώ ο κύριος όγκος των παράνομων μεταναστών, που έρχεται από Ασία και Αφρική. Ακόμα και όσοι καταφέρνουν να μεταβούν σε άλλες κοινοτικές χώρες, εάν συλληφθούν εκεί, η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να τους δεχθεί πίσω εάν έχουν υποβάλει αίτηση πολιτικού ασύλου. Σύμφωνα με τη συμφωνία «Δουβλίνο ΙΙ» (2003), την ευθύνη για κάθε παράνομο μετανάστη έχει η πρώτη χώρα εισόδου. Εκτός αυτού, το ποσοστό επαναπροώθησης είναι ασήμαντο, επειδή τα κράτη προέλευσης κατά κανόνα δεν συνεργάζονται για να τους δεχθούν πίσω. Το ίδιο και η Τουρκία, παρ’ ότι έχει υπογράψει σχετικό πρωτόκολλο.

Αυτή είναι η κατάσταση. Οι Αρχές δεν γνωρίζουν τον ακριβή αριθμό των παράνομων μεταναστών. Κατά γενική ομολογία είναι πολύ μεγαλύτερος απ’ όσο μπορεί να αντέξει η χώρα. Η διαρκής συσσώρευση παράνομων μεταναστών, που εκ των πραγμάτων αδυνατούν να βρουν εργασία κι όποτε βρίσκουν είναι «μαύρη» και κακοπληρωμένη, λειτουργεί σαν θερμοκήπιο για την ανομία και την ασυδοσία. Το Τμήμα Αλλοδαπών δεν είναι σε θέση να ασκήσει στοιχειώδη έλεγχο. Ουσιαστικά λειτουργεί ως γραφειοκρατικός μηχανισμός διεκπεραίωσης.

Τα κέντρα υποδοχής

Οπως αναφέραμε στην αρχή, ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και μη κυβερνητικές οργανώσεις κατηγορούν την Ελλάδα για τις συνθήκες διαβίωσης των παράνομων μεταναστών. Οι συνθήκες στα κέντρα υποδοχής είναι πράγματι συχνά άθλιες. Οσα κέντρα υποδοχής, όμως, κι αν φτιάξει το ελληνικό κράτος, θα κάνει μια τρύπα στο νερό. Η είσοδος είναι τόσο μεγάλη, που ακόμα και αν η κυβέρνηση διέθετε πολλαπλάσια κονδύλια, δεν θα μπορούσε να εξασφαλίσει ανθρώπινες συνθήκες παραμονής. Στην πραγματικότητα, για να λειτουργήσουν σωστά αυτά τα κέντρα, πρέπει οι παράνομοι μετανάστες μετά από λίγες ημέρες να αφήνονται ελεύθεροι. Δηλαδή, η Ελλάδα να μετατραπεί και επισήμως σε ξέφραγο αμπέλι και σε «αποθήκη» παράνομων μεταναστών.

Η δεύτερη κριτική είναι ότι η Ελλάδα δίνει με το σταγονόμετρο πολιτικό άσυλο. Αυτό είναι αλήθεια, όπως αλήθεια είναι ότι μπορεί να απορριφθεί η αίτηση και όσων το δικαιούνται. Πώς, όμως, να βρεθούν οι πραγματικοί πολιτικοί πρόσφυγες, όταν ένα πολύ μεγάλο ποσοστό απ’ όσους συλλαμβάνονται για παράνομη είσοδο υποβάλλει αίτηση για πολιτικό άσυλο; Η αίτηση υποβάλλεται, επειδή εάν δεν ολοκληρωθεί η διαδικασία εξέτασής της, δεν επιτρέπεται η απέλαση. Η συντριπτική πλειονότητα όσων υποβάλλουν αιτήσεις δεν έχουν ταυτότητα ή διαβατήρια. Κατά κανόνα αναφέρουν ως χώρα προέλευσης χώρα όπου υπάρχουν συγκρούσεις, προκειμένου να αποσπάσουν θετική απάντηση. Ακόμα και όσοι, όμως, προέρχονται από χώρες όπου υπάρχουν συγκρούσεις, στις περισσότερες περιπτώσεις είναι οικονομικοί και όχι πολιτικοί πρόσφυγες. Δεν διώκονται προσωπικά. Απλώς, η επιδείνωση των συνθηκών ζωής τους ήταν ένας πρόσθετος και σε σημαντικό ποσοστό αποφασιστικός λόγος για να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη.

Η υποκρισία των Ευρωπαίων επικριτών συνίσταται στο γεγονός ότι ασκούν εκ του ασφαλούς κριτική και κάνουν υποδείξεις στη χώρα, η οποία πληρώνει βαρύ κοινωνικό κόστος για να συγκρατεί τη ροή των παράνομων μεταναστών προς τις δικές τους χώρες. Αντί να απολογείται, η Αθήνα πρέπει να καταγγείλει το «Δουβλίνο ΙΙ» και να απαιτήσει τη χάραξη ολοκληρωμένης κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής για την παράνομη μετανάστευση. Την επιθυμούν και οι άλλες χώρες-μέλη που δέχονται πίεση. Εκτός αυτού, όμως, δύσκολα οι υπόλοιποι εταίροι θα αρνηθούν, εάν ξέρουν ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο ευρωπαϊκός Νότος μπορεί εύκολα να μετακομίσει στον Βορρά.

  • Του Σταυρου Λυγερου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 08/11/2009

Ακτιβιστές πόλεων στους δρόμους

  • Ομάδες νέων και δραστήριων ανθρώπων πήραν φτυάρια, πένσες και αυτοκόλλητα με σκοπό να βελτιώσουν τη ζωή όλων μας

Τα παράνομα σταθμευμένα αυτοκίνητα, ιδίως αυτά που φράζουν τη διέλευση των πεζών και τις μπάρες των αναπήρων… Τα συνεχή μπαζώματα, η ισοπεδωτική, τσιμεντένια λογική της ανάπτυξης, η εξαφάνιση των μικρών πάρκων όπου μεγαλώσαμε, παίξαμε, αναπνεύσαμε. Η ζούγκλα των διαφημιστικών πινακίδων. Ο αντιαισθητικός, αυθαίρετος βομβαρδισμός από διαφημιστικά μηνύματα σε τοίχους, φράκτες, πεζοδρόμια – η ζάλη… Και να ’ταν μόνον αυτά όσα μας «θυμώνουν» σ’ αυτήν την πόλη (σ. σ.: εδώ, ο καθένας συμπληρώνει το όνομα της πόλης του – δυστυχώς, οι ελάχιστες εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα). Είναι ευτύχημα, λοιπόν, που κάποιοι αποφάσισαν να μη «θυμώνουν» απλώς, αλλά να κάνουν κάτι γι’ αυτό. Ανθρωποι νέοι και δραστήριοι, που βαρέθηκαν να γκρινιάζουν γι’ αυτά που συμβαίνουν γύρω τους και με κασμάδες, φτυάρια, πένσες και… αυτοκόλλητα ξεχύθηκαν στους δρόμους. Κοινός στόχος, να αλλάξουν την εικόνα της πόλης, να συμβάλουν με τον δικό τους τρόπο στην προσπάθεια για βελτίωση του αστικού περιβάλλοντος, της ποιότητας ζωής όλων μας.

Guerilla Gardeners

Κηπουροί με «βόμβες» σπόρων

Συστατικά: 5 δόσεις φυσικός κόκκινος πηλός σε σκόνη, 3 δόσεις χώμα με οργανική ύλη (compost), 1 δόση σπόροι για λουλούδια. Εκτέλεση: Σε μια μικρή λεκάνη βάζουμε τους σπόρους. Στη συνέχεια βάζουμε το χώμα με την οργανική ύλη και τα ανακατεύουμε καλά. Επειτα βάζουμε κουταλιά κουταλιά τον κόκκινο πηλό, ο οποίος πρέπει να είναι σε σκόνη και όχι σε σβώλους. Ανακατεύουμε πάλι για να γίνει ένα ομοιόμορφο μείγμα. Σιγά σιγά ψεκάζουμε νερό και ταυτόχρονα ανακατεύουμε το μείγμα. Προσθέτουμε όσο νερό χρειαστεί για να γίνει ένα ενοποιημένο μείγμα ώστε να μπορεί να πλάθεται. Σε ένα τραπέζι απλώνουμε το μείγμα – μπάλα πηλού με έναν πλάστη για να απλωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο. Κόβουμε μικρές ποσότητες και τις πλάθουμε σε μπαλάκια. Αφήνουμε τα μπαλάκια στον ήλιο για μία μέρα ώστε να στεγνώσουν.

Κάπως έτσι ετοιμάζουν οι Guerilla Gardeners (Αντάρτες Κηπουροί) τις «βόμβες» σπόρων που χρησιμοποιούν στις επικίνδυνες αποστολές τους. Επικίνδυνες, ναι. Γιατί υπάρχει πιο απαιτητική δουλειά από το να ομορφύνεις μια τσιμεντένια πόλη; Οι Αντάρτες Κηπουροί πρωτοεμφανίστηκαν στη Θεσσαλονίκη πριν από ένα χρόνο ως κίνημα ενεργών πολιτών με μέλημα τη μετατροπή του άχρωμου αστικού περιβάλλοντος σε ένα λουλουδένιο καμβά – γρήγορα όμως επεκτάθηκαν και στην πρωτεύουσα. Πρόκειται για πολιτική πράξη, εξηγούν. «Διεκδικούμε το δικαίωμα παρέμβασης στο αστικό τοπίο».

Φορώντας κουκούλες και «οπλισμένοι» με κασμάδες, φτυάρια και σπόρους, ξεχύνονται στους δρόμους σε αναζήτηση στόχων: παρατημένων κοινόχρηστων χώρων, παρτεριών, εγκαταλελειμμένων πάρκων, «κούφιων» ζαρντινιερών, όπου εν τέλει συνήθως «φυτρώνουν» σκουπίδια, ξερόχορτα ή μπάζα. Οταν εντοπιστεί το «θύμα», ξεκινάει η ρίψη των… βομβών σπόρων!

Δεδομένου ότι η δράση τους ενδέχεται να χαρακτηριστεί φθορά δημόσιας περιουσίας, φροντίζουν ώστε οι επεμβάσεις τους να διαρκούν ελάχιστα λεπτά της ώρας. Φεύγοντας, οι χώροι που «βομβάρδισαν» παραμένουν φαινομενικά άθικτοι. Και αρχές και πολίτες μένουν να απορούν πώς πρασινίζουν η μία μετά την άλλη γειτονιές της πόλης.

Cleanjunkies

Ενας κόφτης και μια πένσα

Δεν ξέρουμε πόσοι προσέξατε την αλλαγή, αλλά η οδός Γραβιάς στην Αγία Παρασκευή, όπως και πολλές άλλες, είναι πια «καθαρή». Καθάρισε από τις παράνομα τοποθετημένες διαφημιστικές πινακίδες. Δεν ήταν θαύμα ούτε αποτέλεσμα όψιμου ενδιαφέροντος κάποιας τοπικής αρχής. Ηταν μία ακόμη «επέλαση» των Cleanjunkies, που δημιουργήθηκαν αυθόρμητα πριν από ένα χρόνο. Πυρήνας τους, μια ομάδα… διαφημιστών. «Το πρόβλημα των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων είναι τεράστιο. Αποφασίσαμε, λοιπόν, να… τις βγάλουμε», λέει ο εκ των ιδρυτών κ. Λευτέρης Μάγγος. Οι περισσότερες ταμπέλες τοποθετούνται αυθαίρετα πάνω σε τοίχους, μάντρες, συρματοπλέγματα, ακόμη και σε δέντρα! «Αυτό που κάνουμε δεν είναι δύσκολο, χρειάζεται μόνο ένας κόφτης και μια πένσα», λέει ο κ. Μάγγος. Απώτερος στόχος της ομάδας, να παροτρύνει όλους μας να ακολουθήσουμε τον ίδιο, καθαρό, δρόμο. Πληροφορίες για την ομάδα στο μπλογκ cleanjunkies-cleanjunkies. blogspot. com.

Street Panthers

Με σήμα τον… γάιδαρο!

Η ιδέα ήταν τόσο απλή, αλλά τόσο εμπνευσμένη! Τι «πονάει» περισσότερο όσους σταθμεύουν τα αυτοκίνητά τους όπου να ’ναι; Ενα πρόστιμο της Τροχαίας ή η δημόσια διαπόμπευση; Για το δεύτερο, ένα αυτοκόλλητο αρκεί – ένα αυτοκόλλητο που να λέει με μεγάλα, «χορταστικά» γράμματα «Είμαι γάιδαρος, παρκάρω όπου γουστάρω» κολλημένο στο παρμπρίζ!

Αυτόν τον απλό συλλογισμό έκαναν το 2006 τα μέλη των Street Panthers (Πάνθηρες των Δρόμων), μια παρέα φίλων από τη Θεσσαλονίκη που έχοντας αγανακτήσει από την αναιδή και αντικοινωνική συμπεριφορά εποχούμενων, αποφάσισαν να αναλάβουν δράση. «Δεν αρκούσε να τσατιζόμαστε βλέποντας τους παράνομα παρκαρισμένους πάνω σε πεζοδρόμια, διαβάσεις και πεζόδρομους. Δεν αρκούσε να φοβόμαστε όταν μας κυνηγούσαν οι μηχανές ακόμη και πάνω στα πεζοδρόμια. Δεν αρκούσε να κοιτάζουμε ανήμποροι όταν αυτοκίνητα και μηχανές έκαναν σιγά σιγά κατάληψη στον μοναδικό χώρο περιπάτου, το πλακόστρωτο της νέας παραλίας. Δεν αρκούμασταν να περιμένουμε πότε η πολιτεία θα ξυπνούσε», γράφουν. Τύπωσαν, λοιπόν, μερικές εκατοντάδες αυτοκόλλητα με σήμα τον… γάιδαρο και βγήκαν στους δρόμους. Στόχος τους, τα προκλητικά σταθμευμένα οχήματα σε λεωφορειολωρίδες, ράμπες αναπήρων, πεζοδρόμια. Ηξεραν όμως ότι δεν αρκούσε η δική τους συνεισφορά. Από το βήμα του Ιντερνετ (www. streetpanthers. gr), οι Πάνθηρες ζήτησαν τη συμμετοχή όλων μας – κι εμείς τους τη δώσαμε απλόχερα! Με ελάχιστο αντίτιμο, ο καθένας μπορεί να προμηθευτεί τα ειδικά αυτοκόλλητα και να γίνει ένας από τους Street Panthers.

Ο ακτιβισμός, ακτιβισμός, αλλά δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να τηρούμε κάποιους… κανόνες. «Κολλάμε μόνο στα τζάμια, όχι σε σημεία όπου η αφαίρεση του αυτοκόλλητου μπορεί να καταστρέψει τη βαφή. Προσέχουμε ώστε να μην προκαλούμε ζημιές. Ο παραβάτης δεν είναι εχθρός, είναι ένας πολίτης που έκανε λάθος. Αποφεύγουμε την αντιπαράθεση με τον παραβάτη οδηγό. Αν εμπλακούμε σε αντιπαράθεση, εξηγούμε ευγενικά ότι και οι πεζοί έχουν δικαιώματα».

  • Της Λινας Γιανναρου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 08/11/2009

Εργασιακά και ανθρώπινα δικαιώματα

Η διάσταση απόψεων για τα εργασιακά δικαιώματα των μεταναστών και το ζήτημα της κοινωνικής – πολιτικής ένταξής τους αναδείχθηκε με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο στο τρίτο Παγκόσμιο Φόρουμ του ΟΗΕ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη, που φιλοξενήθηκε στην Αθήνα. Ενώ στο τελικό ανακοινωθέν της Κοινωνίας των Πολιτών κυριαρχούν οι αναφορές στα εργασιακά και ανθρώπινα δικαιώματα των μεταναστών, στο κυβερνητικό φόρουμ έγινε σαφές ότι οι κυβερνήσεις θα εμμείνουν στην πολιτική της ευέλικτης, εποχικής και επιλεκτικής εργασίας μεταναστών χωρίς διασφάλιση δικαιωμάτων. Η Κοινωνία των Πολιτών ζήτησε επικύρωση των σχετικών διεθνών συμβάσεων (μεταξύ αυτών δύο συμβάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Εργασίας και η Σύμβαση του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των Εργαζομένων Μεταναστών και των Οικογενειών τους). Το θέμα αντιστοίχως δεν συζητήθηκε στο διακυβερνητικό φόρουμ. Δεν είναι τυχαίο ότι πρωτίστως οι ΗΠΑ και κατόπιν η Αυστραλία ήταν εξαρχής αντίθετες στον άτυπο διάλογο μεταξύ κυβερνήσεων, διεθνών οργανισμών, ΜΚΟ και μεταναστευτικών οργανώσεων. Ως γνωστόν, εταιρείες συμφερόντων από τα δύο προαναφερθέντα κράτη –και όχι μόνον– παραβιάζουν εργατικά και άλλα δικαιώματα, τόσο εντός της επικράτειάς τους όσο και στα εργοτάξια εταιρειών τους σε διάφορες χώρες, κυρίως της Μέσης Ανατολής.

Σημαντικό βήμα προόδου συνιστά η διαπίστωση του διακυβερνητικού φόρουμ ότι υπάρχει ανάγκη δημιουργίας «παρατηρητηρίου», που θα εξετάζει κατά πόσον οι κυβερνήσεις λαμβάνουν υπόψη τους και εφαρμόζουν τις συστάσεις που διατυπώθηκαν. Αυτές αφορούν την ανάπτυξη σχέσεων μεταξύ κρατών προορισμού και προέλευσης μεταναστών, ώστε οι μεταναστεύσεις να γίνονται νόμιμα, καθώς και στην προστασία των νόμιμων μεταναστών που χάνουν την εργασία τους στα κράτη της Δύσης. Ο αριθμός αυτών έχει αυξηθεί «επικίνδυνα» στην Ε.Ε. τα τελευταία δύο χρόνια και ελλοχεύει κίνδυνος δημιουργίας μεγάλων θυλάκων φτώχειας. Ετσι, προτείνεται ευρεία εφαρμογή προγραμμάτων κατάρτισης και εκπαίδευσης, ώστε να μπορέσουν αυτοί οι μετανάστες να απορροφηθούν σε άλλες θέσεις εργασίας. Τονίζεται σχετικά ότι, σύμφωνα με ανακοίνωση της Κομισιόν, έως το 2030 η Ε.Ε. θα έχει ανάγκη ακόμα 20 εκατ. μετανάστες, προκειμένου να καλύψει εργασιακές ανάγκες.

  • Της Μαριας Δεληθαναση, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 08/11/2009

Oλη η υπόθεση είναι να αποδείξεις ότι είσαι Ελληνας»

«Μιχάλης», συστήνεται ο νεαρός απλώνοντας το χέρι. Στο «χάρηκα», χαμογελάει. «Συνήθως μου απαντούν “ναι, αλλά το κανονικό σου όνομα πώς είναι;”» λέει. Δύο μέτρα ύψος με παιδικά χαρακτηριστικά – ο Μιχάλης είναι 18 χρόνων και το χρώμα του δέρματός του δηλώνει την καταγωγή του. «Κονγκό», προλαβαίνει πριν ρωτήσω. «Αλλά το μόνο που ξέρω, είναι να το βρίσκω στο χάρτη. Ούτε σουαχίλι ούτε τίποτα. Εγώ γεννήθηκα στους Αμπελοκήπους».

«Το δίκαιο του αίματος…» κάνει η μητέρα του, που στέκεται λίγο πιο πέρα. Είναι σαν να μιλάει για την τελετουργία κάποιας φυλής στην Αφρική. Ο Μιχάλης γελάει. «Μην τρομάζεις», λέει. «Εννοεί ότι για τους Ελληνες είμαι Κονγκολέζος. Για να στο πω απλά, το μόνο δημοτολόγιο που με δέχεται είναι στην Κινσάσα, όπου γεννήθηκε η μάνα μου». Αυτό το «απλά» ο Μιχάλης κατάλαβε πρόσφατα τι σημαίνει. Ανοίγει την τσάντα του και βγάζει έναν φάκελο. Αραδιάζει χαρτιά στο τραπέζι. Απολυτήριο δημοτικού, απολυτήριο γυμνασίου, το σχολικό του πάσο για το λεωφορείο… Τα τακτοποιεί, το ένα δίπλα στο άλλο, και σχεδόν γεμίζει την επιφάνεια του τραπεζιού. «Από το καλοκαίρι και μετά, αυτά τα κουβαλάω πάντα μαζί μου», λέει.

Ο Μιχάλης είναι ένα από τα 250.000 παιδιά που γεννήθηκαν στην Ελλάδα, αλλά το κράτος δεν τα θεωρεί Ελληνες. «Μικρός ποτέ δεν το είχα σκεφτεί», ακούω τη φωνή του καθώς κοιτάζω τα χαρτιά στο τραπέζι. «Οταν είσαι μικρός δεν σκέφτεσαι τέτοια». Το λέει σαν να είναι 50 χρόνων, και είναι μόλις 18. Το καλοκαίρι πήγε διακοπές στην Κέρκυρα με τους συμμαθητές του. «Οταν σταμάτησε το περιπολικό, νόμιζα πως θέλουν κάτι να τους βοηθήσουμε. Μου ζήτησαν τα χαρτιά μου. “Τα ποια;”» τους είπα. “Ρε φίλε, πλάκα κάνεις;” μου απάντησε ο ένας απ’ τους δύο. Υστερα γύρισε στον άλλο αστυνομικό. “Εχεις δει εσύ κανέναν Ελληνα μαύρο;” τον ρώτησε. “Τον Σχορτσιανίτη!” απάντησε εκείνος. Οπως με έβαζαν στο περιπολικό, γελούσαν κι οι δύο μαζί με το αστείο τους».

Ο Μιχάλης πέρασε δύο νύχτες στο τμήμα, ακούγοντας ακόμα περισσότερα «αστεία». «“Θα σε αμολύσουμε στην Αλβανία, που δεν έχουν πολλούς μαύρους”, και άλλα τέτοια». Τελικά, τον έβγαλε έξω η μάνα του συμμαθητή του που τον φιλοξενούσε στο νησί. «Δεν ξέρω καν τι τους είπε. Αφού στην Ελλάδα ζεις, τι ρωτάς; Οσο λιγότερα ξέρεις τόσο καλύτερα».

Αυτό που ξέρει καλά πια, είναι ένα: «Οσο είσαι μέσα στο σπίτι, κανείς δεν σου ζητάει χαρτιά». Βλέπω τη μάνα του πιο πίσω να συννεφιάζει. «Από το καλοκαίρι και μετά», λέει ο Μιχάλης, «περνάω όλη τη μέρα στο δωμάτιό μου. Σαν να ζω την Κατοχή στην Αθήνα όπως τη διάβαζα στα βιβλία. Αμα πέσει ο ήλιος, δεν βγαίνω ποτέ έξω». Οχι επειδή φοβάται μην τον απελάσουν οι αστυνομικοί. Γιατί είπαμε, ο Μιχάλης είναι μόλις 18 χρόνων: «Ντρέπομαι να είμαι με τους φίλους μου και ξαφνικά να μου περάσουν χειροπέδες. Και να το σκεφτώ ακόμα, ντρέπομαι». Η μάνα του στο βάθος κατεβάζει το κεφάλι. «Μισώ τον εαυτό μου άμα τα λέει αυτά», κάνει. «Τι την ήθελα την Ελλάδα; Στη Γαλλία βλέπεις μαύρους αστυνομικούς, μαύρους δικηγόρους… Στην Ελλάδα οι μαύροι πουλάνε τσάντες στην Ερμού».

«Ολη η υπόθεση είναι να αποδείξεις ότι είσαι Ελληνας». Αυτή τη φράση του Μιχάλη τη θυμάμαι με το που γνωρίζω την Ελενα. Την ξέρω μόλις πέντε λεπτά, όταν αρχίζει να μου απαγγέλλει το «Ανδρα μοι ένεπε, Μούσα, πολύτροπον…». «Ξέρεις πώς με φωνάζουν στο σχολείο;», ρωτάει χωρίς να περιμένει απάντηση. «Η αριστούχος Φιλιππινέζα». Η Ελενα με κοιτάζει. «Ε, μπορεί να το λένε για καλό…», λέω πιο πολύ από αμηχανία. «Ναι, για καλό…», κάνει εκείνη. «Σε άλλη χώρα ζεις μου φαίνεται. Αμα ήσουν σαν εμένα, θα είχες μάθει να τα ξεχωρίζεις». Ρωτάω τι εννοεί. «Δύο άνθρωποι μπορεί να σε ρωτήσουν το ίδιο ακριβώς πράγμα», μου εξηγεί. «“Είσαι Φιλιππινέζα;”. Ο ένας μπορεί να ρωτά απλώς για να μάθει, ενώ ο άλλος σου λέει πως κάνεις μόνο για παραδουλεύτρα στο σπίτι του. Οταν σου κάνουν την ερώτηση αρκετές φορές, μαθαίνεις τη διαφορά. Και πίστεψέ με, εμένα μου την έχουν κάνει πολλές φορές».

Δεν θέλει να μου πει για τα πειράγματα των παιδιών στο σχολείο, ούτε για την υπηκοότητα που θα έπρεπε να έχει απ’ τη μέρα που γεννήθηκε, ούτε για το πώς έχει μάθει να κάνει τη χαριτωμένη χαζούλα στους αστυνομικούς για να τους πείσει να μην την πάνε στο τμήμα. Προτιμά να μου πει για τη μάνα της, την Αν. «Ηρθε είκοσι χρόνια πριν στην Ελλάδα. Αφησε στη Μανίλα ένα παιδάκι δύο χρόνων, για να έρθει να φροντίζει το μωρό μιας κυρίας στη Φιλοθέη», λέει. Τώρα η Ελενα έχει στις Φιλιππίνες έναν αδελφό που δεν τον έχει γνωρίσει ποτέ. «Αν πάω στις Φιλιππίνες, δεν ξέρω αν θα με αφήσουν να γυρίσω πίσω», κάνει. «Αλλά μερικές φορές σκέφτομαι, ίσως έτσι να ’ναι καλύτερα. Τη Μανίλα την έχω δει μόνο σε ντοκιμαντέρ. Με τον αδελφό μου, ούτε τι να πούμε δεν θα είχαμε».

Τη ρωτάω για την Ελλάδα – αν ελπίζει πως αυτή τη φορά θα αποκτήσει κανονικά χαρτιά. Αλλά η Ελενα δεν θέλει να γκρινιάξει. «Πια μόνο τα μικρά πράγματα με ενοχλούν», λέει. «Οχι η γραφειοκρατία, ή η αδικία, ή που ελπίζεις για κάτι και δεν συμβαίνει ποτέ. Αυτά τα έχω συνηθίσει. Με πειράζουν αυτά που δεν μπορείς να προβλέψεις, κι έτσι δεν έχεις προετοιμαστεί να τα αντιμετωπίσεις». Δεν χρειάζεται καν να σκεφτεί για να μου δώσει παράδειγμα. «Στο δημοτικό, μια φορά», λέει, «κάναμε Γεωγραφία. Ο δάσκαλος μ’ έδειξε και ρώτησε τα άλλα παιδιά “ξέρετε γιατί η Ελενα είναι σκουρόχρωμη;”. Ηταν καλός άνθρωπος, δεν το είπε για κακό. Αλλά εγώ το θυμάμαι ακόμα». Το κορίτσι κάνει παύση. «Παλιότερα, όταν με σταματούσαν στο δρόμο οι αστυνομικοί, το έλεγα στη μάνα μου», λέει, «κι εκείνη νευρίαζε. “Να τους λες πως γεννήθηκες εδώ, πως είσαι Ελληνίδα”. Τώρα όταν με σταματούν, απλώς δεν της το λέω. Τι σημασία έχει; Είμαι Ελληνίδα, είμαι Φιλιππινέζα… Η Ελενα είμαι. Τελείωσε η υπόθεση».

  • Της Μαριλης Μαργωμενου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 08/11/2009

Αναξιοκρατική η εντοπιότητα σύμφωνα με τον Συνήγορο του Πολίτη

Το κριτήριο της εντοπιότητας στις προσλήψεις στο Δημόσιο παραβιάζει την αρχή της αξιοκρατίας και τον κανόνα των κοινωνικών κριτηρίων, υποστηρίζει σε έκθεσή του ο Συνήγορος του Πολίτη και ζητεί την κατάργησή του. Οπως επισημαίνει η Αρχή σε ειδική έκθεσή της η εντοπιότητα τείνει να «αναχθεί» σε κυριότερο «προσόν» μετά το πτυχίο όσον αφορά τις προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, ειδικά στους ΟΤΑ.

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 19 του Ν. 3731/2008 για τις προκηρύξεις μονίμου προσωπικού ΟΤΑ Α΄ βαθμού, που καλύπτονται με σειρά προτεραιότητας, χορηγείται για τους δημότες προσαύξηση της βαθμολογίας κατά εκατόν πενήντα (150) μόρια.

Ετσι η εντοπιότητα καθίσταται «αν όχι το κυριότερο, ένα από τα σημαντικότερα προσόντα διορισμού» όσον αφορά τις εν λόγω θέσεις.

Η διάταξη στοχεύει στην αποτροπή της αποψίλωσης των δημοσίων υπηρεσιών από προσωπικό, ειδικά στην περιφέρεια, παραδέχεται ο Συνήγορος του Πολίτη. Αλλωστε, όπως αναφέρεται και στην εισηγητική έκθεση του συγκεκριμένου νόμου, «ανέκυψαν προβλήματα σε παιδικούς σταθμούς αλλά και άλλους ευαίσθητους τομείς, καθώς μετά τον διορισμό τους οι υπάλληλοι αυτοί επεδίωκαν τη μετάταξη ή απόσπασή τους στον τόπο κατοικίας τους». Αλλά, ακριβώς για αυτόν τον λόγο, σύμφωνα με τον Συνήγορο, η αναγνώριση του σχετικού κριτηρίου θα πρέπει να αποτελεί «εξαίρεση για ιδιαίτερους λόγους» και όχι «να γενικεύεται ως κριτήριο επιλογής σε κάθε διαδικασία πρόληψης».

Σ ήμερα, όπως τονίζει η Αρχή, το συγκεκριμένο κριτήριο «φαίνεται να παρεισφρέει όλο και περισσότερο στις διαδικασίες πρόληψης προσωπικού», με αποτέλεσμα «να μην ικανοποιεί, αλλά αντίθετα να ανατρέπει τον κανόνα αξιοκρατικής επιλογής υποψηφίων». Στην πραγματικότητα χρησιμοποιείται τόσο εκτεταμένα ώστε «εισάγει ένα κριτήριο μεροληψίας υπέρ των κατοίκων μιας περιοχής» επισημαίνει ο Συνήγορος.

ΤΟ ΒΗΜΑ, Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2009

Χώρα ρατσισμού και διακρίσεων η Ελλάδα

  • Μετανάστες και ομοφυλόφιλοι τα πρώτα θύματα σύμφωνα με την Οικονομική Κοινωνική Επιτροπή

Σωρεία διακρίσεων εις βάρος μεταναστών και ομοφυλοφίλων επισημαίνει μεταξύ άλλων στην ετήσια έκθεσή της για την εφαρμογή της ίσης μεταχείρισης η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή (ΟΚΕ).

Στην έκθεση, η οποία θα παραδοθεί άμεσα στα χέρια της νέας κυβέρνησης, γίνεται σαφές ότι η Ελλάδα παραβιάζει την εν λόγω αρχή, καταστρατηγεί ακόμη και νόμους, ενώ πολλές φορές θέτει… ποσοτικά κριτήρια στον σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων. Στη σκιά, δε, του όποιου πολιτικού κόστους δεν υπολογίζει καν τον ενδεχόμενο νομικό διασυρμό της χώρας, ακόμη και σε διεθνή δικαστήρια.

Με τη σφραγίδα της χθεσινής Ολομέλειας της Επιτροπής, υπό την προεδρία του κ. Χρ. Πολυζωγόπουλου , η έκθεση εστιάζει επίσης στην παράλυση σχετικών οργάνων, όπως η Επιτροπή Ισης Μεταχείρισης του υπουργείου Δικαιοσύνης.

«Η Επιτροπή αυτή δεν υπάρχει παρά μόνο στα χαρτιά, κατά παραβίαση της κοινοτικής και της εθνικής νομοθεσίας» τονίζει χαρακτηριστικά η ΟΚΕ, υπογραμμίζοντας ότι όσο και αν προσπάθησε δεν επέτυχε να πληροφορηθεί ούτε τα στοιχειώδη από το υπουργείο.

Στον βασικό κορμό της, ως προς το θέμα των μεταναστών, η έκθεση επισημαίνει την ανάγκη αναθεώρησης του δικαίου για την ιθαγένεια, αφού μέσω αυτού «νομιμοποιούνται» οι όποιες διακρίσεις, και ζητεί ριζικές αλλαγές στο σύστημα απόκτησης και ανανέωσης των αδειών διαμονής όλων όσοι είναι μόνιμα εγκατεστημένοι στη χώρα. «Η νομοθεσία για τη νόμιμη είσοδο μεταναστών στη χώρα δεν εφαρμόζεται πραγματικά» αναφέρεται με έμφαση. «Ενας μετανάστης που θέλει να εισέλθει νόμιμα στην Ελλάδαθα πρέπει να ακολουθήσει αδιαφανείς μεθόδους για να το επιτύχει. Διαφορετικά, θα μπει χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα». Την ίδια στιγμή η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή χαρακτηρίζει εν πολλοίς κενό γράμμα τον νόμο που πλαισιώνει το Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης, υπογραμμίζοντας ότι από τη στιγμή που εισάγει εξαιρέσεις για άτομα του ιδίου φύλου ακυρώνει τον ίδιο τον σκοπό του.

«Ε ίναι λοιπόν νομικά επιτρεπτό να εξαιρείται μεγάλη κατηγορία πολιτών από το δικαίωμα να συνάπτει σύμβαση, με σκοπό τη συμβίωση και τη συμβατική ανάληψη υποχρεώσεων, όπως και την απόκτηση δικαιωμάτων εξ αυτής; Δεν βρίσκονται σε επαχθέστερη θέση πολίτες λόγω του φύλου τους, ή ενδεχομένως λόγω του γενετήσιου προσανατολισμού;» σημειώνεται, στον αντίποδα όσων συμβαίνουν σχεδόν στο σύνολο των κρατών της Ευρώπης.

Παρά την αναβλητικότητά τους οι ιθύνοντες γνωρίζουνσυμπληρώνεται στην έκθεσηότι η εξαίρεση ατόμων του ιδίου φύλου θα καταπέσει στο Συμβούλιο της Επικρατείας, ή ακόμη χειρότερα στο Δικαστήριο του Στρασβούργου: «Το επιχείρημα “οι πολίτες δεν είναι ακόμη ώριμοι”είναι μεν πολιτικό, αλλά διόλου νομικό».

Ενδιαφέρον παρουσιάζει, επίσης, η επισήμανση ως προς το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας και την απουσία ετήσιας έκθεσης για την εφαρμογή της ίσης μεταχείρισης- τρίτη συνεχή χρονιά εφαρμογής του νόμου.

Το γεγονός ότι δεν υπάρχουν σχετικές καταγγελίες, ούτε και περιπτώσεις αυτεπάγγελτου εντοπισμού παραβιάσεων, δεν μπορεί παρά να συνιστά «ανησυχητικό φαινόμενο» καταλήγει.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΟΛΛΙΑ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2009